Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/2963 K.2011/6393

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.03.2008 gün ve 2007/16-2008/158 sayılı kararı onayan Daire’nin 28.10.2010 gün ve 2009/4794-2010/10951 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında imzalanan ve 30.04.2004 tarihinde başlayıp, 30.04.2008 tarihine kadar devam edecek olan “kullanım hakkı ve hizmet sözleşmesi” uyarınca kopyalama sisteminin müvekkili tarafından davalının kullanım ve hizmetine sunulmuş olduğunu, ancak davalının 01.12.2004 tarihi itibariyle tahakkuk etmiş ve faturalandırılmış bulunan 3.769,00 YTL borcunu ödemediğini, davalının sözleşmeye aykırı davranışı nedeniyle sözleşmenin 24. maddesi uyarınca tahakkuk eden 10.384 Euro cezai şart bedelini ödemesi gerektiğini ileri sürerek, anılan cezai şart miktarının davalıdan faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında akdedilen sözleşmeye göre cezai şart bedelinin ancak sözleşmenin feshi halinde istenebileceğini, davacının akdi feshetmediğini, bu nedenle cezai şarta yönelik alacak isteminin geçerli olmadığını, ayrıca müvekkilinin davacıya borcunun da bulunmadığını, davacının sözleşmeye aykırı davranmış olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının sözleşmeyi feshetmeden halen ihtilaflı olan fatura alacağından dolayı davalıdan cezai şart talep etmesinin sözleşmenin 19. maddesi uyarınca mümkün olmadığı, davacının ne dava tarihinden önce ne de dava dilekçesinde sözleşmeyi fesih iradesini ortaya koymadığı, bu durumda cezai şart isteme koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyizi üzerine Dairemizin 28.10.2010 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.