Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/3063 K.2011/5226

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.04.2008 gün ve 2007/624-2008/208 sayılı kararı onayan Daire’nin 02.12.2010 gün ve 2009/1114-2010/12345 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketin müvekkillerinden tahsil ettiği paranın ödenmemesi üzerine müvekkillerinin davalı şirket aleyhine Siegen Asliye Mahkemesinde alacak davası açtıklarını, 03.05.2006 tarihinde mahkemece davanın kabulüne karar verildiğini, 3.517,69 Euro anaparanın 17.11.2005 tarihinden itibaren % 5 faizi ile birlikte davacı ... ...’a, 54.708,23 Euro anaparanın da 17.11.2005 tarihinden itibaren %5 faizi ile birlikte davacı ... ...’a , yargılama masrafları olan 4.836,02 Euro'nun da 19.05.2006 tarihinden itibaren % 5 faizi ile birlikte müvekkillerine ödenmesine karar verildiğini,

mahkeme kararının 22.01.2007 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek, Siegen Asliye Mahkemesi tarafından verilen 2O 251/05 sayılı kararın ve masraf tespitine ilişkin ek kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın yasal dayanağının 5718 sayılı yasanın 54.maddesi olduğu, Türkiye ile Almanya arasında karşılıklılık şartı konusunda bir ihtilaf bulunmadığı, fiili karşılıklılık oluştuğunun da bilindiği, dosyaya ibraz edilen belgelere göre, davacılardan ...’ın davalı şirkette 20 adet, davacı ...’nin ise davalı şirkette 221 adet hissesi bulunduğu, böyle bir davada yetkili mahkemenin HMUK.nun 17. maddesi gereğince Yozgat Mahkemeleri olduğu, Türk Mahkemelerinin kesin yetkili olduğu, ayrıca ibraz edilen tenfiz kararının gıyapta verildiğinin belirtildiği, bu suretle davalıya savunma imkanı tanınmadığı,

tenfizi talep edilen karar için yasal şartlar oluşmadığı sonucuna varılarak, davanın reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce sonucu itibariyle doğru görülerek onanmıştır.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.