Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/4170 K.2012/10869

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/12/2010 tarih ve 2009/264-2010/453 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi.... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının fabrika işçileri, lojmanda kalan aileleri ve çocukları için öğrenci servis hizmeti verdiğini, 2008 yılının Mart ayı ile Haziran ayları arasında iki aracını servis için kullandığını, davalının araçlardan biri ile işe devam etmesi hususunda talimat verdiğini, 2008 yılının Eylül ayından itibarende tek bir aracını işletebildiğini, dolayısıyla davalının iş kısıtlaması nedeniyle işletilmeyen araçla ilgili olarak zarara uğradığını ileri sürerek 10.000 TL TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında yapılan sözleşmede motorin fiyat değişimleri ile güzergah mesafe değişikliklerine ilişkin fiyat farkının düzenlendiğini ancak araçların sayısının azaltılması sebebiyle uğranılacak zararın tazminine ilişkin hükmün bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, taraflar arasındaki sözleşmede davacının kaç araçla servis hizmeti vereceği konusunda bir hüküm bulunmadığı, değişen şartlara göre davalı şirkete servis sayısı ile ilgili değişiklik yapma yetkisi tanındığı ve buna davacının itiraz edemeyeceğinin teknik şartnamede kayıt altına alındığı, davalı şirketin tamamen şartlara uygun olarak düzenleme yapmış olduğu ve davacının sözleşmeden kaynaklanan ancak davalı şirket tarafından ihlal edilen bir hak ve menfaatinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.