Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/10117 K.2012/15122

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/04/2010 gün ve 2007/165-2010/136 sayılı kararı onayan Daire’nin 21/03/2012 gün ve 2010/13861-2012/4814 sayılı kararı aleyhinde davalı Şirket vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketin "BLUEDİAMOND" ibaresinin 35. sınıf emtiada marka olarak tescili başvurusuna müvekkilleri tarafından yapılan itirazın, TPE YİDK tarafından nihai olarak reddedildiğini, oysa "DİAMOND" ibaresinin müvekkilleri adına tescilli markaların esas unsuru olup, markaların ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, öte yandan müvekkillerinin bu ibareyi 1970'ten itibaren ticaret unvanı olarak da kullandıklarını, başvurunun tescili halinde davalının müvekkili markasının tanınmışlığından yararlanacağını ileri sürerek, TPE YİDK.'nun 13.07.2007 tarih ve 2007-M-3691 sayılı kararının iptalini, davalıya ait markanın tescil edilmesi halinde hükümsüzlüğü ile marka sicilinden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davacı markaları ile davalı başvurusunun iltibasa yol açacak derecede benzer olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, dava konusu "BLUEDİAMOND" markasının, müvekkilinin ve tüm markalarının üstünde olan "zen diamond" un bir yan kuruluşu olduğunu, elmas anlamına gelen "DİAMOND" kelimesinin bir kişinin tekeline verilemeyeceğini, taraf markaları arasında iltibasa yol açacak kadar bir benzerliğin bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalılar vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı şirket vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı şirket vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.