Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/11657 K.2013/11873

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.05.2012 tarih ve 2011/972-2012/479 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Aachen Asliye Mahkemesi'nce davalının 27.734,52 Euro asıl alacak, 2.667,44 Euro yargılama giderini faiziyle birlikte ödemesine karar verildiğini, kararın taraflara tebliğ edilerek 27.09.2010 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek, anılan kararın MÖHUK'nın 34 vd. maddeleri uyarınca tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, olayda MÖHUK'nın 38. maddesinde belirtilen tenfiz şartlarının bulunmadığını, zira kamu düzenine ilişkin ve kesin bir yetki kuralı olan HUMK'nın 17.maddesi uyarınca ... Mahkemeleri'nin yetkili bulunduğunu, dava konusu kararın gıyapta verildiğini ve müvekkilinin savunma hakkına uyulmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre, mahkeme kararının MÖHUK’nın 54. maddesindeki tenfiz koşullarını taşıdığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile Almanya Aachen Asliye Hukuk Mahkemesi’nin kararının tenfizine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, davacı vekili dava dilekçesinde yargılama giderlerine ilişkin olarak masraf tespit kararının da tenfizini talep etmiş olmasına rağmen, bu yoldaki istemin Anayasa’nın 141/3. maddesinin hilafına hiçbir gerekçe gösterilmeksizin reddine karar verilmiş olması ve buna bağlı olarak davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, hükmün açıklanan nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.