Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/12266 K.2013/10734

Taraflar arasında görülen davada İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.05.2012 tarih ve 2012/781-2012/369 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde Nakliyat Emtia Sigorta Poliçesi ile sigortalı bulunan dava dışı şirkete ait tıbbi malzemelerin davalı tarafından İtalya’dan İzmir’e nakledildiğini, boşaltma işlemi sırasında emtianın hasara uğradığının tespit edildiğini, 3.049,00 TL hasar bedelinin 29.11.2005 tarihinde dava dışı sigortalı şirkete müvekkilince ödendiğini, hasarın davalıya ait araçtan kaynaklandığını ileri sürerek, 3.049,00 TL alacağın ödeme gününden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin taşıyan Çaniler Uluslararası Taş. Pet. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin acentesi olduğunu, bu nedenle müvekkiline husumetin yöneltilemeyeceğini, hasarın taşıtana ait olduğunu, taşımanın kamyon üstünde teslim (FOT) koşullu olması nedeniyle kamyona yükleme, ambalajlama ve gerekli sağlamlıkta takozlamanın taşıtana ait olduğunu, davanın taşıyana ihbar edilmesinin gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre, emtianın tıra yüklenmesi esnasında, yükleme gönderene ait olsa dahi yükleme sırasında taşıyıcının denetleme yapması ve hatalı yükleme varsa ihtirazı kayıtla taşıma yapması gerekmesine karşın böyle bir kaydın bulunmadığı, her ne kadar davalı tarafından ihbar olunan şirket adına hamule senedinin imzalandığı ileri sürülmüş ise de, bahse konu evrak üzerinde sadece fax numarası olarak belirtilen şirketin adının yer aldığı,

bunun dışında dosyaya sunulan fatura içeriğinden taşımanın ihbar edilen şirket tarafından gerçekleştirildiğinin ve davalı şirketin CMR senedini acente sıfatıyla imzaladığının ispatlanamadığı, hasarın taşıma esnasında meydana geldiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 3.049.00 TL alacağın dava tarihinden itibaren CMR hükümleri uyarınca %5 faiz oranı ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, taşınan emtiada meydana gelen hasarın davalı taşıyıcıdan tahsili istemine ilişkindir. Dava konusu tıbbi malzeme emtiasının İtalya'dan Türkiye'ye davalı tarafından taşındığı konusunda ihtilaf bulunmamaktadır. Bu nedenle, taraflar arasındaki uyuşmazlığa CMR Konvansiyonu'nun uygulanması gerekmektedir. CMR Konvansiyonu'nun 23/1. maddesi hükmüne göre, bu sözleşmenin hükümleri gereğince bir taşıyıcı, yükün kısmen veya tamamen kaybından dolayı tazminat ödemekle sorumlu tutulduğunda, bu tazminat yükün taşınmak üzere kabul edildiği yer ve zamandaki kıymetine göre hesaplanır. Aynı maddenin 3. fıkrası hükmüne göre ise taşıyıcının sorumluluğu kural olarak sınırlı bir sorumluluktur.

Mahkemece, bilirkişi raporu alınmış, bilirkişiler raporlarında davacı ... şirketinin ödediği tutarı davalıya rücu edebileceğini belirtmiş, ancak yukarıda açıklanan CMR Konvansiyonu'nun 23. maddesi hükmü gereğince hasarın tutarı, bu hasar miktarının davalı taşıyıcının sınırlı olması gereken sorumluluk miktarını aşıp aşmadığı incelenmemiş ve mahkemece de bu rapora itibar edilerek karar verilmiştir.

Bu durumda, mahkemece, hasarlanan malın tıbbi malzeme de olduğu nazara alınarak bu konuda uzman bir bilirkişi marifetiyle hasar bedelinin CMR Konvansiyonu'nun 23. ve 25. maddeleri gözönüne alınarak tespit edilmesi ve oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, davalı yararına bozmayı gerektirmiştir.