Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/13745 K.2012/19469

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/06/2010 gün ve 2007/504-2010/392 sayılı kararı bozan Daire’nin 16/04/2012 gün ve 2010/15579-2012/6072 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı alıcı nam ve hesabına taşıyıcı tarafından emtianın antrepolarına 04.11.1999 tarihinde teslim edildiğini, ihtarlara rağmen antrepo ücretinin ödenmediğini, eşyanın gümrüğe terk edilmesinin ücret talep etmelerini engellemeyeceğini, müvekkilinin edimini ifa ettiğini, 04.11.1999-14.06.2007 arası 47.208 EURO tahakkuk eden antrepo ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 5.000 EURO ücretin temerrüt tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili adına gümrüğe gelmiş malları çekmeyeceklerini ve gümrüğe terk ettiklerini ilgili kuruma bildirdiklerini, 11.05.2007 tarihine kadar emtianın davacı firmada olduğundan haberleri olmadığını, sorumlu gümrük müdürlüğünce emtianın akıbeti hakkında kendilerine bilgi verilmediğini, malların gümrük müdürlüğünce satılıp buradan giderlerin ödenmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, gümrük müdürlüğüne tasfiyenin bildirilmediği, Gümrük Kanunu'nun 46. maddesi uyarınca antrepo ücretinin 20 günle sınırlı olduğu, davalının antrepo ücretinden sorumlu bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 1.000,10 TL'nın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 16/04/2012 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.