Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/14405 K.2012/16793

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/02/2012 tarih ve 2011/405-2012/33 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının çektiği bir reklam filminin seslendirmesinin müvekkili tarafından yapıldığını, taraflarca seslendirme ücretinin 10.000,00 TL olarak kararlaştırıldığını, davalının kararlaştırılan seslendirme ücretini ödemediğini belirterek 10.000,00 TL alacağın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, uyuşmazlığın fikir ve sanat eserlerinden kaynaklandığı gerekçesiyle dosyanın Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesini talep etmiş, ayrıca taraflar arasında seslendirme ücretinin 10.000,00 TL değil brüt 3.000,00 TL olduğu yönünde anlaşmaya varıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamından Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 5. maddesi uyarınca reklam filminin sinema eseri olduğu, bu bağlamda uyuşmazlıkta Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nun 331/2 maddesi gereğince mahkemece görevsizlik kararı verildiği halde davalı yararına vekalet ücreti takdir edilmesi doğru görülmemiş, kararın açıklanan nedenle davacı yararına bozulması gerekmiş ise de anılan yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamaya gereksinim göstermediğinden, HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.