Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/15086 K.2012/18448

Taraflar arasında görülen davada Akhisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.12.2011 tarih ve 2010/351-2011/800 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından Akhisar Merkez ve Köyleri Tütün Tarım Satış Kooperatifine 11.10.1999 tarihinde Tarım Satış Kooperatifleri ve Birlikleri kredi sözleşmesine dayanılarak 550.000 TL tutarında kredi açılıp kullandırıldığını, borçlu kooperatifçe bu kredinin ortaklarına dağıtıldığını ve kredinin teminatı olarak ortaklardan alınan müşterek ve müteselsil borç senetlerinin bankaya temlik edildiğini, bu temlik işlemi ile kooperatifin alacakla ilgili tasarruf hak ve yetkisinin kalmadığını, borçluların borçlarından kurtulmaları için kural olarak alacağı yeni alacaklı olan müvekkili bankaya ödemeleri gerektiğini,

kooperatif ile ortakları arasında müşterek borçlu ve müteselsil borç senedi başlığı altında düzenlenen sözleşmelerde yer alan ibarelerle ortakların temlikten haberdar olduklarını ileri sürerek, 24.157 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek %26 değişken faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre, müşterek ve müteselsil borç senedinde senetten doğan borcun önce kooperatife ödeneceğinin belirtildiği, kredi sözleşmesine dayanan alacağın, alacağın temliki hükümlerine göre davacıya temlik edildiği, davacıya herhangi bir ödeme yapılmadığı,

ancak borçlular tarafından ibraz edilen kasa tahsil fişleri, ayrıca Akhisar Yaprak Tütün İşletme Müdürlüğünden celbedilen kayıtlara göre davalı borçluların davaya konu borç için kooperatif alacağına mahsuben alacaklarından yapılan kesintilerle ve nakit olarak ödeme yaptıkları, vade tarihinden önce ve sonra yapılan ödemeler mahsup edildikten sonra davalıların yasal faizi ile birlikte toplam 12.423,05 TL borçlarının kaldığı, bu durumda davaya konu kredi borcunun sözleşmenin 3. maddesinde düzenlenen şekilde kooperatife kısmen ödendiğinin kabulünün gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 9.258,90 TL'nın dava tarihinden

itibaren 3.164,15 TL asıl alacak üzerinden işleyecek tarımsal kredilere uygulanan faiz oranı ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, kredi alacağının teminatı olarak verilen senet bedelinin ödenmemesi nedeniyle açılan alacak davasıdır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. Mülga HUMK'nın 382 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi esastır.

Bu nedenle hükmün açık, anlaşılır, infaz edilebilir şekilde tesis edilmesi ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın, kısa karara uygun olması gerekmektedir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi, dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına güven sarsılmış olacaktır.

Nitekim, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu’nun 10.4.1992 tarih ve 1991/7 esas, 1992/4 sayılı kararında da kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olmasının bozma nedeni sayılacağı içtihat edilmiştir.

Somut olayda mahkemece, gerekçesinde davalıların davacıya toplam 12.423,05 TL borçlarının kaldığı belirtildiği halde hükümde bununla çelişir şekilde 9.258,90 TL'nın tahsiline karar verilmiştir. Bu durum karşısında, gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılması doğru görülmemiş, gerekçeye uygun hüküm kurulması için mahkeme kararın bozulması gerekmiştir. 2- Bozma sebep ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.