KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2012/2914 E., 2012/11722 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Temmuz 2012
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
263 kelime·1 dk okuma
Hasımsız olarak görülen davada Denizli Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/12/2011 tarih ve 2011/143-2011/406 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Talepçi vekili, müvekkili şirketin maden ve akaryakıt işi yaptığını, Karaman ilinde bulunan mermer ocağına ait sevk irsaliyelerinin buradaki yazıhanede bulunduğunu, 6 ciltlik sevk irsaliyelerinin 28/02/2012 tarihinde su borusunun patlaması sonucunda ıslanmaları suretiyle zayi olduğunu iddia ederek ilgili evraklar için zayi belgesinin verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, iddia, delilller ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kanunda öngörülen 15 günlük hakdüşürücü süre içinde açıldığının tesbitinden sonra davacının dinlenilmesini istediği tanık beyanları da alındıktan sonra, dinlenilen her iki tanığın davacı şirkette çalışan elemanlar olmasını göz önüne alarak, iddia edilen su baskınına bağlı ziya halinin hemen akabinde gerek yetkili merciler tarafından gereksede mahkemece düzenlenmiş tesbitin olmadığından davacının isteminin soyut kaldığı, böyle bir halin varlığı ve gerçekliğinin inandırıcı deliller ile ispatlanmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davacı tarafından ıslandığı bildirilen ve boş veya dolu olduğu dahi belirlenemeyen ıslanmış irsaliyelerin ibraz edilmemiş olmasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2012/2914, K. 2012/11722, 2 Temmuz 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama