KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2012/4047 E., 2012/6945 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Nisan 2012
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
296 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.10.2010 gün ve 2010/369-2010/562 sayılı kararı düzeltilerek onayan Daire’nin 29.11.2011 gün ve 2010/15997-2011/16277 sayılı kararı aleyhinde davalı ING Bank A.Ş ile davayı üstlenen TMSF vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, uzun yıllardır elde ettiği kazancını davalı Banka'ya yatırmaya gittiğinde banka yöneticisinin yönlendirmesi ve off-shore hesabındaki paralara devletçe güvence verilmediği hususunda ikaz edilmemesi nedeniyle parasını off-shore hesabına yatırdığını, bilahare davalı Banka'ya Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu tarafından el konulduğunu, oysa paranın davalı Off-Shore bankası hesabına gitmeyip, davalı Banka hesabında kaldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla (1.520.400.000.000.-)TL’nın faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne dair verilen kararın davalılardan ING Bank A.Ş ile davayı üstlenen sıfatıyla TMSF vekilince temyiz üzerine karar Dairemizin 2010/15997 Esas, 2011/16277 Karar sayılı ilamıyla düzletilerek onanmıştır.
Davalı ING Bank A.Ş.ile davayı üstlenen sıfatıyla TMSF vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ING Bank A.Ş ile davayı üstlenen TMSF vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2012/4047, K. 2012/6945, 27 Nisan 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama