KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2012/5182 E., 2012/8078 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Mayıs 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
278 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Bandırma 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/03/2010 gün ve 2010/8-2010/49 sayılı kararı onayan Daire’nin 30.01.2012 gün ve 2010/8876 - 2012/998 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacılar vekili, müvekkillerinin %40 hissesine sahip oldukları davalı şirketin 15.12.2004 tarihli olağanüstü genel kurulunda, şirket sermayesinin 10.000 TL'den 600.000 TL'ye çıkartılması yönünde müvekkillerinin pay oranını düşürmeye yönelik olarak kötü niyetle karar alındığını, sermaye arttırımının gereklilikten kaynaklanmadığını, genel kurulun toplanmasındaki çağrı usulüne uyulmadığını ve karar nisabının oluşmadığını ileri sürerek, sermaye arttırımı kararı ve rüçhan hakkını kullanmak istemeyen ortakların bulunması halinde hisselerin dağıtımının yönetim kurulunca yapılmasına yetki veren kararın iptalini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, sermaye arttırımının yasal ve ekonomik zorunluluklardan yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, kararların yoklukla malul olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 30.01.2012 tarihli kararı ile onanmıştır.
Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2012/5182, K. 2012/8078, 17 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama