KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2012/5737 E., 2012/8043 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Mayıs 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Van 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/01/2009 gün ve 2005/657-2009/17 sayılı kararı onayan Daire’nin 17/10/2011 gün ve 2010/1931-2011/13982 sayılı kararı aleyhinde davalı Banka vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, davalı ...’in davacı yanında muhasebe bölümünde çalıştığını, diğer davalı bankada çek hesaplarının bulunduğunu, davalının diğer davalının muhatap olduğu 8 adet çeki sahte olarak imzalayarak tahsil ettiğini, davalının davacı adına para çekme yetkisinin bulunmadığını, yetkili kişilerin isim ve imza sirkülerini daha önceden bankaya bildirdiklerini ileri sürerek çek karşılığı olan 59.600,82 TL’nin ödeme tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı Banka vekili, TTK'nun 724. maddesi gereğince bankanın kusursuz sorumluluğundan söz edilebilmesi için keşidecinin kendisine verilen çek karnesini iyi saklamış olması gerektiğini, davacının özen yükümlülüğünü yerine getirmediğini, bankanın kusuru olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Davalı ... davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekili ile davalı Banka vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.
Bu kez davalı Banka vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı Banka vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2012/5737, K. 2012/8043, 17 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama