Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/7655 K.2012/10524

Taraflar arasında görülen davada Balıkesir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/04/2010 gün ve 2009/539-2010/176 sayılı kararı onayan Daire’nin 21/03/2012 gün ve 2010/13325-2012/4317 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı BÖSEV Tekstil Deri Konf. Parfümeri Gıda Mad. Paz. ve Tic. Ltd. Şti.'nin, genel kredi sözleşmesine istinaden Türkiye Halk Bankası A.Ş.'nden kullandığı kredi borcunun, müşterek ve müteselsil kefil sıfatıyla müvekkili tarafından ödendiğini, ödenen borcun davalı ve dava dışı kefillerin hisselerine isabet eden kısmının rücuen tahsili için yapılan takibe davalının itiraz ettiğini, oysa davalının ödenen borç nedeniyle hissesi oranında müvekkiline karşı sorumlu olduğunu ileri sürerek, 12.120,40 TL'nin takip tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kefilin kefile rücu hakkı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tarafların dava dışı kefillerle birlikte dava dışı asıl borçlunun aldığı kredinin kefili oldukları, 60.602.-TL olan kredi borcunun tamamının davacı kefil tarafından ödendiği, B.K'nun 496 maddesi gereğince davacının, ödediği miktardan payına düşen kısmını davalı kefilden talep edebileceği, davalının payına düşen miktarın ise dava edilen kadar olduğu gerekçesi ile, davanın kabulüne, 12.120,40.-TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 21.03.2012 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.