Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/826 K.2012/2046

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.10.2009 gün ve 2008/74-2009/254 sayılı kararı onayan Daire’nin 17.10.2011 gün ve 2010/2184-2011/13994 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı Meysu A.Ş. ne ait iken lisans anlaşması ile müvekkiline devredilen “MEYSU” ve “MEY” esas unsurlu markaların benzerlerinin davalı şirket tarafından “MEYVİT” ibaresi altında tescil ettirildiğini ileri sürerek, davalı şirkete ait “MEYVİT “ ibareli markaların hükümsüzlüğüne, davalının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetinin önlenmesine, 7.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacı tarafça açılan davanın hükümsüzlük ve marka hakkına tecavüz istemli taleplerin ancak marka sahibine karşı açılabileceği, bu nedenle davalı TPE’nin pasif husumet ehliyetinin bulunmadığı, davalı tarafça hükümsüzlüğüne karar verilmesi istenen 1999/013485 numaralı markanın tescil tarihinin 03.10.2000 olup dava tarihi olan 07.03.2008 itibari ile 5 yıllık dava açma süresinin geçtiği, davalının bu şekilde “MEYVİT” ibaresi üzerinde müktesep hakkının oluştuğu ve emtia sınıfı aynı olan aynı ibareli markaları tescil hakkının bulunduğu,

davanın süresinde açıldığı kabul edilse dahi taraf markalarının benzer olmadığı ve iltibasa neden olma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 17.10.2011 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.