Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/8389 K.2012/12021

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/05/2010 gün ve 2003/801-2010/251 sayılı kararı bozan Daire’nin 01/03/2012 gün ve 2010/10271-2012/2980 sayılı kararı aleyhinde davalı-karşı davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin Şekerbank A.Ş. Antakya Şubesi'nde bulunan (150.000) USD.’yi EFT yoluyla davalı bankanın Antakya İstiklal Şubesi'ne göndererek vadeli döviz hesabı açtırdığını, bu hesabın davalı bankanın Osmaniye Şubesi'nde devam ettiğini, faizleri işlenmek suretiyle hesap cüzdanlarının müvekkiline ibraz edildiğini, müvekkilinin davalı bankadan mevduatını çekmek istediğini ancak davalı tarafından ödeme yapılmadığını, bunun üzerine davalıya noter aracılığıyla ihtarname gönderdiklerini, ancak davalı bankanın ihtarnameye cevap vermediğini ileri sürerek (190.500) USD.’nin 19/02/2003 tarihinden itibaren temerrüt faiziyle birlikte davalı-karşı davacıdan tahsilini, karşı davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, davacının (173.125) USD.’yi Osmaniye Şubesi'ne getirmemiş olmasına rağmen, eski müdür Sezai Ayan tarafından kendisine hesap cüzdanı verildiğini, açılan ve kapanan hesabın fiktif bir hesap olduğunu savunarak davanın reddini istemiş; karşı davada ise, davacı ile ilgili işlemler incelendiğinde şube müdürü ile davacı arasındaki menfaat birlikteliğinin fiktif hesaplar açılmasıyla sınırlı kalmadığını, şube müdürünün başka müşterilerin hesaplarından müşteri imzaları ve talimatları olmaksızın düzenlenen belgelerle Şekerbank A.Ş. Hatay Şubesi'ndeki davacı hesabına değişik tarihlerde farklı meblağları EFT havalesi yaptığının anlaşıldığını ileri sürerek, toplam (124.946,25) TL.’nın davacı-karşı davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, asıl davanın (188.829,42) USD, karşı davanın (4.568,25) TL üzerinden kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı- karşı davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı-karşı davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.