Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/8507 K.2012/13332

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/12/2009 gün ve 2009/614-2009/557 sayılı kararı onayan Daire’nin 26/01/2012 gün ve 2010/1073-2012/826 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin % 50 hissesine sahip Erdoğan Özpineci tarafından plastikten mamul sandalye, sehpa vb. eşyaların satışına 1988 yılında başlandığını, 1996 yılında Doğan Çelik Eşya Ltd.

Şti.'ni kurarak faaliyetine devam ettiğini, 2005 yılında ise müvekkili şirketi kurarak anılan ürünlerin satışının yanında üretimine de başladığını, Erdoğan Özpineci'nin 1988 yılından bu yana Öner A.Ş adına 19.04.1988 tarih ve 104058 numara ile tescilli Delta markalı plastik sandalyelerin satışı konusunda bölge bayisi olduğunu, bu amaçla Öner A.Ş. ile Doğan Çelik Eşya Ltd.

Şti. arasında 19.10.2005 tarihinde sözleşme imzalandığını ve markanın 31.12.2012 tarihine kadar kullanılmasına izin verildiğini, aynı sözleşmede verilen yetkiye dayanılarak müvekkili şirketin kurulduğunu ve anılan sandalyelerin üretimine geçildiğini, müvekkilinin satışlarında ulaştığı başarıyı kendi lehine kullanmak isteyen davalının markayı devralarak müvekkiline ihtarname keşide edip bu tarihten sonra markanın kullanılmasının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet oluşturacağını bildirdiğini,

oysa müvekkilinin 1988 yılından itibaren marka sahibinin izni ile 2005 yılından sonra ise yazılı sözleşmeye dayanılarak 31.12.2012 tarihine kadar anılan markalı sandalyelerin üretimi ve satışı konusunda hak sahibi olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin Delta markasını kullanmaya hakkının bulunduğunun tespitini, davalının yarattığı muarazanın önlenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2010/1073 E., 2012/826 K. sayılı ilamıyla gerekçe değiştirilmek suretiyle onanmıştır. Davalı vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.