Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/9193 K.2012/12103

Taraflar arasında görülen davada Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/01/2012 tarih ve 2012/17 D-İŞ sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Alacaklı vekili, davalıların, müvekkili banka ile arasında yapılan genel kredi ve teminat sözleşmesinin kefilleri olduklarını, kredi borcunun ödenmemesi üzerine hesabın kat edilerek alacağın muacel hale geldiğini, borçluların sözleşme hükümlerini yerine getirmediği, alacak da rehinle teminat altına alınmamış olduğundan ihtiyati haciz kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, talebin kısmen kabulü ile 282.163,95 TL'lik alacak için ihtiyati haciz kararı verilmiş, kredi sözleşmesinde depo talep hakkı veren bir hüküm olmadığı için 22.925,00 TL'lik talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz isteyen vekili temyiz etmiştir.

İİK’nun 257. maddesinde para borçları için ihtiyati haciz talep edilebileceği hususu düzenlenmiş olup, ihtiyati haciz talebinde bulunun bankanın, taraflar arasında düzenlenen kredi taahhütnamesinin 13. maddesi uyarınca gayrinakdi kredilerle ilgili nakit depo talep hakkının bulunduğu,

bankaca çek hesabı açılarak borçluya çek defteri verilmiş bulunmasının söz konusu gayrinakdi krediler kapsamında bir bankacılık işlemi olduğu ve kredi borçlusu karşı tarafın bu nevi kredilerle ilgili nakit depo borcunun, alacaklı banka tarafından keşide edilen ihtarname ile muaccel kılındığı gözetilerek istemin kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi yerinde olmamış, ihtiyati haciz isteyen alacaklı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.