Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/10987 K.2013/16169

Taraflar arasında görülen davada Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/12/2011 gün ve 2011/481-2011/717 sayılı kararı onayan Daire’nin 27.03.2013 gün ve 2012/6214-2013/5965 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının, müvekkillerinden tahsil ettiği parayı geri ödemediğini, paranın tahsili için yabancı mahkemede açılan alacak davasının kabul edildiğini ileri sürerek, Federal Almanya Cumhuriyeti Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi 7. Sivil Hukuk Dairesi'nin 7 O 190/09 sayılı kararı ile masraf tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tenfizi istenen kararın münhasıran Türk Mahkemeleri'nin yetkisine giren bir hususta verildiğini, davacıların müvekkili şirketin ortağı olup, yabancı mahkemede verilen kararın TTK'nın 329. ve 405. maddelerindeki emredici hükümlere, eşitlik ilkesine, dolayısıyla Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğunu, tenfiz şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tenfize konu dava bakımından gerek dava dilekçesi ve gerekse mahkeme kararının usule uygun olarak tebliğ edildiği, kararın kesinleştiği, MÖHUK'nın 54. maddesinde belirtilen tenfiz şartlarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.03.2013 günlü ilamıyla karar hükmedilen harç yönünden davalı yararına düzeltilerek onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.