Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/11240 K.2013/23687

Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.05.2013 tarih ve 2012/566-2013/371 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Hannover Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 22.10.2009 ve 01.03.2010 tarih 11 O 355/08 numaralı kararların kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararların tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, 2675 sayılı MÖHUK'un 38. maddesinde düzenlenen tenfiz şartlarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, her ne kadar mahkemece mülga 2675 sayılı Kanun'un 38. maddesine dayalı olarak hüküm kurulması doğru değil ise de somut uyuşmazlığa uygulanması gereken 5718 sayılı Kanun'un 54. maddesi ile anılan maddenin aynı nitelikte bulunması karşısında bu yanlışlığın sonuca etkili olmamasına göre davalı şirket vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.