Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/13851 K.2013/19821

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/02/2011 gün ve 2009/251-2011/34 sayılı kararı onayan Daire’nin 22/04/2013 gün ve 2011/8680-2013/8021 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "Arzum" ibareli markasının ilk olarak 1966 yılında tüketici ile buluştuğunu, TPE nezdinde en eski tescilinin 1986 yılında yapıldığını, "Arzum" kelimesini ihtiva eden bir çok tescilli markalarının bulunduğunu, markanın TPE tarafından tanınmış marka statüsünde kabul edildiğini, WIPO nezdinde de tescillerinin olduğunu, müvekkilinin markasını 27. sınıf emtialar yönünden de tescil ettirmek istediğini, ancak başvurularının davalı TPE tarafından davalı şirketin 20.04.1987 tarih ve 97426 sayılı "Arzum" ve 01.11.2007 tarih ve 2007/58294 sayılı "Arzum" ibareli markalarının mesnet gösterilerek kabul edilmediğini,

YİDK.'e yaptıkları itirazın da reddedildiğini, redde mesnet gösterilen 2007/58294 sayılı olan markanın hükümsüzlüğü talebi ile açtıkları davanın bekletici mesele yapılmasını ya da birleştirilmesini talep ettiklerini, marka üzerindeki öncelik hakkının o markayı ihdas ve istimal eden ve piyasada maruf hale getiren kişiye yani müvekkiline ait olduğunu, kötüniyetli davalı tescilinin bu nedenle de korunamayacağını, müvekkilinin aynı ibareden oluşan ticaret unvanı sebebiyle de markanın kullanılmasında öncelik hakkının bulunduğunu ileri sürerek, davalı TPE.

YİDK.'in 2009-M-3265 sayılı kararının iptalini, "Arzum" ibareli markanın 27. sınıflarda tesciline ilişkin talebin kabulünü, davalı şirketin marka başvurusunun reddini, davalı markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır. Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.