Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/14692 K.2013/21194

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.09.2010 gün ve 2009/268-2010/234 sayılı kararı onayan Daire’nin 20.05.2013 gün ve 2011/15751-2013/10408 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin % 96,6 hissesinin dava dışı Koninklijke Bunge B.V. olup adı geçen büyük ortak ana şirkete bağlı diğer şirketler tarafından dünya çapında kullanılarak ayırt edici nitelik kazanan “Bunge” ibareli markanın müvekkili şirketin kurulduğu 26.06.2000 tarihinden itibaren faaliyet alanı olan gıda sektöründe düzenli olarak kullanıldığını, 18.11.2002 tarihinde “Bunge” ibareli marka başvurusu sonrası Markalar Dairesi tarafından davalı şirket adına tecilli “Bungee” markası mesnet gösterilerek 29 ve 31-01- sınıflara ilişkin başvurunun 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi gereğince reddine karar verildiğini,

her iki marka arasında bariz farklılık olup iki markanın tüketiciler tarafından karıştırılma ihtimali olmadığını, ayrıca Dünya’nın pek çok ülkesinde tescilli olan davacı markasının tanıtılıp ayırt edici hale getirildiğini, buna rağmen müvekkilince yapılan itirazın TPE tarafından kabul edilmediğini öte yandan 25.10.1996 tarihinde tescil edilen 175341 numaralı “Bungee+Şekil” markasının davalı şirket tarafından 5 yıl süre ile kullanılmadığını ileri sürerek, 05.10.2004 tarih ve 180394 sayılı YİDK kararının iptaline, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır. Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.