Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/17089 K.2014/773

Taraflar arasında görülen davada İzmir 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/11/2012 tarih ve 2011/975-2012/303 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan 09.02.2010 düzenleme ve 10.02.2010 başlangıç tarihli sözleşme ile müvekkili tarafından tasarlanan Pizza Q. marka alttan panelli pizza fırınını sadece müvekkili adına imal etme ve üretim yöntemlerinin ticari sır olarak saklanması konusunda anlaştıklarını, ancak buna rağmen davalı tarafça bu ürünün kendi imalatıymış gibi satışa sunulduğunun öğrenilmesi üzerine bu husus davalıya ihtar edilmiş ise de davalı tarafça sözleşmenin kabul edilmediğini, sözleşmenin yetkisiz kişi tarafından akdedildiği iddiasının doğru olmadığını ileri sürerek, sözleşmeden kaynaklanan cezai şart ve tazminat bedeli olarak şimdilik 10.000.00 TL’nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket kayıtlarında dava konusu sözleşmenin bulunmadığını, sözleşmenin müvekkili adına, davacı ile halen dava dışı bir şirkette ortak olan müvekkili şirketin eski ortağı ve temsilcisi olan G.. G.. tarafından imzalandığını, anılan kişinin Ağustos 2010 tarihinde müvekkili şirketten ayrılarak 08.09.2010 tarihinde davacıyla birleşerek ortaklık yaptığını, davacının müvekkilinin her türlü endüstriyel mutfak ürünleri sattığı eski müşterisi olduğunu, dava konusu fırın tasarımlarının müvekkiline ait olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafça sözleşme aslının ibraz edilemediği gibi sözleşmenin varlığının da ispatlanamadığı, davacı tarafça 01.08.2012 tarihinde dosyaya sunulan sözleşme aslının faksların gönderilme tarihleri ve saatleri birbirini tutmadığından geçerli olarak kabul edilemediği, davalı şirketin daha önceden ortağı olup 02.08.2010 tarihinde şirketten ayrılan Birol Gargıoğlu’nun daha sonra davacı ile dava dışı bir şirketi kurduğunu, ayrıca dava konusu fırının davalı şirketin tasarımı olup, fuarlarda sergilendiği gerekçesiyle, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sözleşmeye dayalı cezai şart alacağına ilişkindir.

Yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere uyuşmazlık, davaya konu 09.02.2010 tarihli sözleşmenin davalı şirket yönünden bağlayıcı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı tarafça, anılan sözleşmeyi davalı şirket adına imzalayan dava dışı G.. G..’nun davalı şirket temsilcisi olduğu ileri sürülmesine karşılık, davalı tarafça adı geçen kişinin şirketi temsile yetkili olmadığı savunulmuştur. Davacı tarafça, davalı şirket yetkilisi olarak bildirilen G.. G.. ise mahkemece alınan beyanında, davalı şirketin ortağı olduğunu ve dava konusu sözleşmeyi davalı şirket adına imzaladığını beyan etmiştir.

Uyuşmazlık konusu sözleşme, dava dışı G.. G.. tarafından da benimsendiğine göre, bu durumda mahkemece yapılması gereken iş, davalı şirkete ait ticaret sicil dosyası celbedilerek sözleşme tarihinde G.. G..’nun davalı şirketi temsil yetkisinin bulunup bulunmadığının tespiti ile temsil yetkisinin bulunmaması halinde, bu kez de davacı taraftan davalı şirketin sözleşmeyi benimsediğine dair yani 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 38. maddesi hükmü uyarınca davalı şirketin icazetinin varlığı hususunda delillerini sormak ve sonucuna göre karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, davacı yararına bozmayı gerektirmiştir.