Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/17390 K.2014/3232

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 26/09/2013 tarih ve 2013/425-2013/790 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından müvekkilinden para tahsil edildiğini, müvekkilinin bu nedenle davalı şirket aleyhine Federal ... Cumhuriyeti ... Yüksek Adalet (İstinaf) Mahkemesi'ne dava açtığını, Federal ... Cumhuriyeti ... Yüksek Adalet (İstinaf) Mahkemesi 18. Hukuk Genel Kurulunun yargılama sonunda 8.691,96 Euro ana paranın 09.03.2006 tarihinden itibaren işleyecek %5 yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verdiğini, kararın 11.03.2009 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek yabancı mahkeme kararının tenfizini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma kararına uyularak tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının 5718 sayılı Kanun'un 54. maddesinde sayılan şartları taşıdığı, yabancı mahkeme kararının kesinleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.