Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/17577 K.2014/7323

Taraflar arasında görülen davada Adana 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/05/2013 tarih ve 2011/1120-2013/355 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı belediyede genel sanat yönetmeni olarak çalıştığı dönemde "D." adlı oyun ile "K. M." adlı oyunların çeşitli tarihlerde oynandığını, gerek Define gerekse K. M. adlı oyunlar için davalı Belediyenin müvekkiline telif ücreti ödeme sözü verdiğini ancak ödemediğini ileri sürerek 10.000,00 TL telif hakkının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 01.09.2009 tarihinde Belediyede genel sanat yönetmeni olarak işe başladığını ve 24.12.2010 tarihinde kendi rızasıyla istifa ettiğini, aradaki hizmet akdi nedeniyle telif ücreti alınamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davacının davalı Beldiye'de işçi olarak çalıştığı dönemde ürettiği eserler için 5846 Sayılı Kanun'un 18. maddesi hükmü gereğince davacının mali hakkının ihlal edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı, "D." ve "K. M." adlı tiyatro oyunlarının oyun yazarı olduğunu ve bu oyunların temsilinin gerçekleşmesine karşın oyun yazarlığından kaynaklı telif ücretinin kendisine ödenmediğini ileri sürerek huzurdaki davayı açmıştır. Dosyada mevcut kayıt ve belgeler itibariyle davacının, davalı Tarsus Belediye Başkanlığı'nda oyuncu kadrosunda çalıştığı ve ayrıca fiilen genel sanat yönetmenliği görevini icra ettiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar 5846 sayılı FSEK 18. maddesi uyarınca aralarındaki özel sözleşmeden veya işin mahiyetinden aksi anlaşılmadıkça; memur, hizmetli ve işçilerin işlerini görürken meydana getirdikleri eserler üzerindeki haklar bunları çalıştıran veya tayin edenlerce kullanılacak olup, bu hüküm eser üzerindeki mali hakların kanun gereği çalıştırana devrini düzenlemekte ise de madde hükmünden de anlaşılacağı üzere bu hakkın çalıştırana ait olması için aynı zamanda "aralarındaki özel sözleşme veya işin mahiyetinden aksinin anlaşılmayacak olması" gerekir.

Bu nedenle tiyatro oyunu olarak davacının söz konusu eserler nedeniyle bu eserlerin temsili ve icrasına yönelik genel yayın yönetmeni sıfatıyla ayrı bir ücret istemesi mümkün olmamakla birlikte davalı Belediye ile arasındaki iş akdi kapsamında "oyun yazarlığı" görevi de bulunduğuna ilişkin her hangi bir özel hüküm de bulunmamaktadır. 5846 sayılı FSEK 8. madde uyarınca bir eserin sahibi onu meydana getirendir.

Dava konusu oyun metinlerinin aynı kanunun 1/B ve 2/1. maddesi kapsamında ilim-edebiyat eseri olduğu belirlendiğine göre, eser sahibi olan davacının bu eserlerin temsili nedeniyle davalı belediyeden telif ücretini talep etme hakkı bulunmaktadır.

Bu durumda, davacının eser sahibi sıfatıyla telif ücreti isteyebileceğinin kabulü ile hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi doğru olmamış davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına bozulması gerekmiştir.