Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/17713 K.2014/1535

Taraflar arasında görülen davada..... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23.01.2012 gün ve 2011/429-2012/6 sayılı kararı onayan Daire’nin 01.07.2013 gün ve 2012/12663-2013/13984 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 4369 sayılı Kanun ile değişik 94/8. maddesi uyarınca 29.07.1998 tarihinden itibaren kurumlar vergisinin bütünüyle kapsamı dışındaki dernek ve vakıflara stopaj yükümlülüğü getirildiğinden davalı vakfın müvekkili banka nezdindeki mevduatı ile ilgili vergisi kesilmeyen faiz ödemelerinden dolayı müvekkilince anapara vergi borcu ve gecikme tutarı 185.585.260.865 TL'nin vergi dairesine 20.09.2001 tarihinde yatırıldığını, vergi yükümlüsünün davalı olduğunu ileri sürerek, anılan meblağın faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Bankalar Kurulu'nun 21.11.1997 tarih ve 10284 sayılı kararı ile müvekkiline vergi muafiyeti tanındığını, sehven yapılan tevkifatın vadesinde yerine getirilmesinden doğan gecikme cezasına davacının katlanması gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemiz'in bozma ilamına uyulmak suretiyle davacının %60, davalının ise %40 kusurlu olduğu kabul edilerek davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Taraf vekilleri, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.