Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/18143 K.2014/2089

Taraflar arasında görülen davada ... 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/04/2012 gün ve 2010/123-2012/85 sayılı kararı onayan Daire’nin 18.06.2013 gün ve 2012/15796-2013/12755 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ''...'' ibareli markaları ile ''... ...'' ibareli tanınmış markanın sahibi olduğunu, davalının müvekkili markası ile iltibas oluşturacak şekilde "... ..." ibaresini kullandığının tespit edildiğini, bu kullanımın müvekkilinin hem marka hem de ticari unvan üzerindeki haklarına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunu, müvekkili markalarının inşaat sınıfını kapsayan 25. ve 37. sınıflar için de tescilli olduğunu belirterek müvekkili markalarına tecavüzün önlenmesini, ''...'' ibaresinin davalının iş evrakları, levhaları ve tabelalardan silinerek çıkarılmasını,

davalı tarafça kullanılan ''... ...'' ibaresindeki ''... kelimesinin iptalini, 556 sayılı KHK'nın 62, 66/b ve 67. maddeleri kapsamında şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminat, 350.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren avans faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraf markalarının ve kapsadıkları sınıfların farklı olduğunu, davacının inşaat sektöründe kullanımının bulunmadığını, marka haklarına tecavüz ve haksız rekabetin söz konusu olmadığını, hitap edilen tüketici kitlesinin farklı olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, taraf vekillerince temyiz edilen karar, Dairemizin 18.06.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.