Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/4791 K.2013/21045

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/12/2012 tarih ve 2011/86-2012/276 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2006 yılında Akbank Unkapanı Şubesinden 30 nolu kasayı kiralayarak içine muhafaza için değerli eşyalarını koyduğunu, 30 nolu kasanın duvarda sıralı kasaların orta kısmında bulunduğunu, yaklaşık 2 yıldır kullandığını 28.09.2007 tarihinde değerli eşyaları koymak üzere gittiğinde kasanın kilidinin bozulmuş olduğunu anladığını yardım talebi üzerine davalı banka çalışanı Sevda Meyveci'nin bizzat getirdiği boş kasalara ait anahtarlarla kasa aktarımı yaptığını, kasa aktarımı sırasında birçok boş kasa anahtarı denendiğini oksitlenmeden dolayı kasaların bir kısmının açılmadığını,

deneme sırasında kilit ve anahtarlarının kırıldığını, denemenin tamamının banka görevlisi ... tarafından yapıldığını ayrıca bir güvenlik görevlisinin de yardım için geldiğini, arama sonucunda, 30 nolu kasanın karşı duvarında bulunan orta sırada bulunan kasalardan birisinin açıldığını, müvekkilinin 30 nolu kasanın iç kutusunda bulunan eşyalarının ve yanında getirdiği kıymetli eşyalarını koyduktan sonra bizzat banka görevlisi ...'nin elindeki anahtarlardan birisi ile kasayı kilitleyerek söz konusu anahtarlardan birini müvekkiline verdiğini ve müvekkilinin anahtarı alarak bankadan ayrıldığını,

kasa aktarımının yapıldığını banka görevlisi ...'ninde teyit ettiğini, kilitteki sorun nedeni ile ziynet eşyalarını orta sıralarda bulunan başka bir kasaya aktarıldığını önce telefonla, sonrada savcılık ifadesinde belirttiğini, kasa değişiminden sonra 14.12.2007 tarihinde şubeye giden müvekkilinin elindeki anahtar ile eşyalarını aktarmış olduğu 30 numaralı kasanın karşı duvarında bulunan orta sıra kasalarına yöneldiğini, elindeki anahtarın üst kısımda bulunan ve kendisince hiç kullanılmayan 13 nolu kasaya ait olduğunu fark ettiğini kasa açıldığında kasanın boş çıktığını,

değerli eşyaların bulunduğu kasa anahtarının banka çalışanı davalılar tarafından ihmal suretiyle veya kasten değiştirildiğini ve müvekkiline 13 no'lu kasa anahtarının verildiğini, müvekkilinin aktarımın yapıldığı gerçek kasanın tespiti için 28.09.2007 tarihli kamera kayıtlarının incelenmesini şubede bulunan anahtarlar ile orta sıradaki tüm boş kasaların açılmasını gerçek kasanın tespitini talep ettiğini, müvekkilinin yanında boş kasalardan bir kısmının açıldığını, bu işlem sırasında aynı anahtar ile iki farklı kasanın açıldığını kasalardan birisinin dolu diğerinin boş çıktığını,

boş kasalardan bazılarının anahtarlarının kayıp olduğunu banka görevlilerinin anahtarların nerede olduğunu bilmediklerine şahit olunduğunu ileri sürerek, ziynet eşyalarından, kasa sözleşmesine dayalı olarak müvekkilince kiralanan kasanın banka çalışanlarınca kasten ve kusurlu hareketleri sonucunda, haksız olarak boşaltmaları nedeniyle, uğranılan zarar miktarının tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 10.000,00 TL'lik kısmının davalılardan müştereken ve müteselsilen tazmin ve tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; ıslahla talebini 70.000,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalılar vekili, müvekkilleri ... ve ...'ın zarara sebebiyet verdiğine ilişkin her hangi bir belge ve delil bulunmadığını, ayrıca davanın zamanaşımına uğradığını, taraflarca imzalanan kiralık kasa sözleşmesinin 3. ve 5. maddeleri ile kiralık kasanın içindekilerden hiçbir şekilde sorumlu olmayacağı hususunun açıkça kabul edildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına, toplanan delillere ve yararlanılan bilirkişi kök-ek raporlarına göre, davalı bankanın meydana gelen zarardan sorumlu olacağı, banka çalışanı olan diğer davalıların ise zarardan sorumlu olmamaları gerektiği, Borçlar Yasasının 42.maddesi (6098 Sayılı TBK'nun 50.maddesi) gereğince, zarara uğranıldığını veya zararın miktarını ispat, zarara uğradığını iddia eden davacıya ait olduğu, zararın miktarı tam olarak ispat edilemiyorsa, olayların olağan akışı ve zarara uğrayanın aldığı önlemler nazara alınarak zarar miktarının hakkaniyete uygun şekilde belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle, davalı ...

TAŞ aleyhinde açılan davanın kısmen kabulüne, 30.000,00 TL'nin 20.000,00 TL'sine ıslah tarihi 20/11/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... TAŞ'den tahsiline, davalı ... TAŞ yönünden fazlaya ilişkin talebin reddine, davalılar ... ve ... aleyhinde açılan davaların reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.