Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/6965 K.2013/12259

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/01/2013 tarih ve 2009/54-2013/62 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin ... 'de yasal temsilcisi olduğu “...” isimli yazılım programının lisanssız olarak davalı tarafça kullanıldığının mahkeme aracılığıyla tespit edildiğini, bu durumun müvekkilinin FSEK'ten kaynaklanan mali haklarının ihlali mahiyetinde bulunduğunu ileri sürerek FSEK'in 68. maddesi uyarınca fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000 TL'nin ticari reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 06.04.2009 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 123.990 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin söz konusu programı dava dışı şirketten satın alarak kullandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının davacının üzerinde hak sahibi bulunduğu yazılım programını lisanssız olarak kullandığı, her ne kadar davalı tarafça söz konusu programın üçüncü bir şirketten satın alındığı savunulmuş ise de satın alınan program ile davaya konu programın aynı olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 81.000 TL tazminatın davalıdan tahsiline, hüküm altına alınan miktarın 1.000 TL'sine dava tarihinden, bakiye kısma ise ıslah tarihinden itibaren reeskont faizi işletilmesine karar verilmiş, 25.02.2013 tarihli tavzih kararı ile alacağa avans faizi işletilmesi hüküm altına alınmıştır.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, ayrıca 5846 sayılı Kanun'un 54. maddesi uyarınca mali hakkı veya kullanma ruhsatını, devre yetkili olmayan kişiden devralan kişinin hüsnüniyet sahibi olsa dahi himaye edilemeyecek bulunmasına göre, davalı vekilinin asıl karara yönelik tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- 25.02.2013 tarihli tavzih kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince. Mahkemece 31.01.2013 tarihinde 81.000 TL'nin reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesinden sonra tavzih suretiyle hüküm altına alınan alacağa avans faizi işletilmesine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 305/1.maddesi gereğince taraflardan biri, hüküm yeterince açık değil veya icrasında tereddüt hasıl oluyor yada birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar tavzih suretiyle hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir ise de aynı maddenin 2.fıkrası hükmü uyarınca, hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece tavzih suretiyle reeskont faizi yerine avans faizi işletilmesine karar verilmesi hüküm fıkrasında davalıya yüklenen borcun genişletilmesi niteliğinde bulunup tavzihe konu olamayacağı gibi esasen HMK'nun 306. maddesinde düzenlenen tavzih usulüne uyulmaksızın karar verilmesi de doğru olmamış, tavzih kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

MUHALEFET ŞERHİ

Mahkemece davacının mali hakları kullanma yetkisine sahip olduğu bilgisayar programı niteliğindeki eser üzerindeki çoğaltma haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle talep gibi 5846 sayılı kanunun 68.maddesi uyarınca üç kat telif tazminatına hükmedilmiş ise de;

kanunun 68.maddesinin 1. Fıkrasında eseri, icrayı, fonogramı veya yapımları hak sahiplerinden bu Kanuna uygun yazılı izni almadan, işleyen, çoğaltanların “bu Kanun hükümleri uyarınca tespit edilecek rayiç bedelin en çok üç kat fazlasını” isteyebileceği belirtilmiş olup, aynı kanunun 66/3 fıkrası gereğince mahkeme, mali haklara tecavüz halinde, “tecavüzün şümulünu, kusurun olup olmadığını, varsa ağırlığını” takdir etmek durumunda bulunduğundan, dava konusu olayda talep edilebilecek “en çok üç kat fazla” tazminatın tecavüzün şümulüne ve kusurun ağırlığına göre belirlemek yetkisinin mahkeme hakimine ait olduğu,

BK’nun 43/1 maddesinin de bu yetkiyi desteklediği ve her dava konusu olayda tartışılması ve değerlendirmesi gerektiği, bu hususların tartışılmadan doğrudan belirlenen rayiç bedelin üç katına hükmedilmesinin isabetsiz olduğu ve hükmün bu nedenlerle bozulması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne bu nedenlerle katılmıyoruz.