Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/7006 K.2013/10662

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16.11.2012 gün ve 2012/254-2012/765 sayılı kararı onayan Daire’nin 23.01.2013 gün ve 2012/19004-2013/1494 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden para tahsil edip geri ödemediğini, bunun üzerine müvekkilince davalı aleyhine Düsseldorf Asliye Hukuk Mahkemesi’nde alacak davası açıldığını, açılan bu davada müvekkilinin lehine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini ileri sürerek, Düsseldorf Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen hükmün tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenilen yabancı mahkeme kararının Lahey Sözleşmesi ile kabul edilen yönteme uygun olarak tebliğ edildiğine dair dosyaya herhangi bir delil sunulmadığı, dolayısıyla ortada kesinleşmiş bir karar bulunmadığı ve tenfiz koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 23.01.2013 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.