Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/7594 K.2013/11239

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.10.2011 gün ve 2011/191-2011/350 sayılı kararı düzelterek onayan Daire’nin 18.02.2013 gün ve 2012/2997-2013/2750 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, davalı bankanın tasfiye memuru olarak görev yaptığını, 2003 yılı Haziran ayından Kasım ayına kadar aylığı 4.000,00 TL olan tasfiye memurluğu ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, 17.600,00 TL tutarındaki alacağının en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının TMSF Yönetim Kurulu'nun 14.04.2003 tarihli kararı ile tasfiye memurluğunun yanısıra müvekkilinin yönetim kurulu başkanı ve genel müdürü olarak da atandığını, yine TMSF Yönetim Kurulu'nca bankalarda fonu temsil eden yönetim/denetim/tasfiye kurulu üyelerine yapılacak ücret/huzur hakkı ödemelerinin en fazla bir görev için tevdi edilmesine karar verildiğini, davacının kurumdan tüm alacaklarını alarak ibraname düzenlediğini, ücret istenen dönem için verilen ihtiyati tedbir kararı nedeniyle tasfiye işlemlerinin yapılamadığını, davacının bir alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının aylık tasfiye memurluğu ücretinin 4.000,00 TL olduğu, dava konusu ettiği dönemler için ödenmediği, ibraz edilen ibranamenin tasfiye memurluğu çalışmalarına ilişkin olmadığı, davacı ile birlikte görev yapan diğer iki tasfiye memuruna dava konusu dönemler için de ücretlerinin ödendiği, TMSF Yönetim Kurulu'nun banka genel kurulunca belirlenmiş ücreti kaldırma yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle 17.600,00 TL ücretin 31.08.2007 tarihinden itibaren işleyecek bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 18.02.2013 günlü ilamıyla hüküm altına alınan faiz cinsi yönünden davalı yararına düzeltilerek onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.