Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/11553 K.2014/19259

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/01/2014 tarih ve 2013/210-2014/6 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 35 ve 36. sınıflarda 2011/55785 sayılı "...+ Şekil" ve 36. sınıfta 2011/56239 sayılı "...+ Şekil" ibareli markaların tescili için başvuru yaptığını, davalı kurumun 2011/55785 sayılı başvuruyu 2000/18401 sayılı "...", 2003/05183 sayılı "...+ Şekil" ibareli markalar nedeniyle, 2011/56239 sayılı başvuruyu da 2003/05183 sayılı "...+ Şekil" markası ile 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında benzer görerek reddettiğini, YİDK'ya yaptıkları itirazın da kabul edilmediğini, "..." olarak bilinirlik kazanan müvekkilinin ünvanını marka olarak da tescil edebileceğini,

redde mesnet marka sahibinin sigortacılık alanında faaliyette bulunamayacağını ileri sürerek TPE YİDK'nın 2013-M-2062 ve 2013-M-2472 sayılı kararlarının iptalini, müvekkilinin 2011/56239 ve 2011/55785 sayılı marka başvurularının resmi marka bülteninde ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu işaret ile redde mesnet markaların ayırdedilemeyecek derecede benzer olduklarını, aynı/aynı tür mal ve hizmetleri kapsadıklarını, ileri sürülen diğer hususların 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi uyarınca değerlendirilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, başvuruya konu markaların "..." ibarelerinin yanında "..." şeklini de içerdikleri, şeklin tescili istenen mal ve hizmetler yönünden tanımlayıcı olmadığı, red gerekçesi markanın da "tuğla ile örülü bina şekli" barındırdığı, her iki grup markanın kombinasyon markası olduğu, birden fazla ayırdedici unsur taşıdıkları, bu unsurlardan sadece birinin benzer olmasının red gerekçesi yapılamayacağı, markaların ilk bakışta ayırdedilemeyecek derecede birbirlerine benzemediği, davalı Kurumun 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi uyarınca inceleme yapar gibi değerlendirmede bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, TPE YİDK'nın 2013-M-2472 ve 2013-M-2062 sayılı kararlarının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.