Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/132 K.2014/8276

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/10/2013 tarih ve 2010/271-2013/326 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının işletmekte olduğu rehabilitasyon merkezini davacıya devredeceğini belirterek davacıdan 103.800,00 TL ile davacının kuruma aldığı 2 adet minibüs bedeli olan 25.000,00 TL olmak üzere 128.800,00 TL'yi almış olduğu halde, davalının rehabilitasyon merkezini devretmediğini ileri sürerek, 128.000.00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu bedel karşılığı işletmeyi sözlü olarak devredip, işletmenin idaresini davacının kardeşi M.. bıraktığını ve her türlü mali işlemlerin M..tarafından yapıldığını, 2 adet aracın bedelinin ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu paranın ve iki adet minibüsün davacı tarafından verildiği hususunda taraflar arasında ihtilaf bulunmadığı, davalı herne kadar rehabilitasyon merkezinin davacıya devrini sağlayamamış ise de bu merkezin müdürlüğünün davacının rızası doğrultusunda davacının kardeşi M..

T..bırakıldığı ve bu şahsın rehabilitasyon merkezi adına gelen ödenekleri bankadan çekmeye yetkili olduğu, rehabilitasyon merkezinin resmiyetteki sahibi davalı görünse de davalı tüm yetkilerini davacı ve davacının kardeşine terk ettiğinden fiiliyatta bir yetkisinin kalmadığı, sözleşmenin kimin tarafından haksız olarak feshedildiğinin anlaşılamadığı, tarafların aldığını vermekle yükümlü olduğu, bilirkişi raporlarına göre kurumun gelirlerinden giderleri düşüldükten sonra 139.220,67 TL kaldığı ve bu paranın davacı ve kardeşi tarafından alındığı, dolayısıyla davacının verdiğinden fazlasını aldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işletme devri karşılığında verilen bedelin iadesi istemine ilişkin olup; davacı vekili işletme devir vaadi sözleşmesinin yerine getirilmediğini ve geçerli bir devrin gerçekleşmediğini ileri sürerek verdiği bedelin iadesini talep etmiştir. Mahkemece davalının elde ettiği karın devir bedelini aştığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, varılan sonuç doğru olmamıştır.

Geçerli bir işletme devri sözleşmesi gerçekleşmediğine göre taraflar birbirlerine verdiklerini iade ile yükümlüdürler. Mülga BK 61. maddesi gereğince davacının devrin gerçekleşeceği inancıyla iyiniyetli olarak elde ettiği karı iade ile yükümlü olup olmadığı ayrı bir davanın konusu olup, sonuçta işletme davalıda kaldığından davacı verdiği bedeli isteyebilir.

Bu açıklamalar doğrultusunda deliller değerlendirilip davanın sonuçlandırılması gerekirken yerinde olmayan yazılı gerekçeyle reddi doğru görülmemiş, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.