KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2014/176 E., 2014/3259 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Şubat 2014
- Mahkemesi
- TİCARET MAHKEMESİ
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/06/2012 gün ve 2011/59-2012/293 sayılı kararı onayan Daire’nin 14.06.2013 gün ve 2013/9458-2013/12456 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkiline ait arsa üzerine yapılacak inşaat ile ilgili davalı şirketle 15.05.2008 tarihli yapı denetim sözleşmesi ve 04.06.2009 tarihli protokol imzalandığını, ilgili protokol uyarınca...Bakanlığı'nın öngördüğü oranların %50'sinin davalı tarafça müvekkiline ödenmesi hususlarında anlaşılmış, teminat olarak 04.06.2009 tarihli 12.719,00 TL'lik senedin davacıya verilmiş olmasına rağmen ödeme yapılmadığını, davalının yapı denetim hizmetini tamamlamadığı, iskan ruhsatının temin edilmesine yönelik yasal prosedürü de yerine getirmediğini ileri sürerek;
fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşulu ile yapı denetim sözleşmesi ve bu sözleşmeye istinaden imzalanan ek protokol gereği davalı tarafın ödemesi gereken 12.719,00 TL'nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekilleri davanın reddini savunmuşlardır. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından temyiz edilen karar, Dairemizin 14.06.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır. Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2014/176, K. 2014/3259, 21 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama