Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/1820 K.2014/3924

İstanbul Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.08.2013 tarih ve 2013/212-2013/212 D. İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz talep eden (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz talep eden vekili, A. Ltd. Şti. tarafından keşide edilen, lehtarı Aksu A.Ş. olan 75.000 TL tutarlı çekin müvekkiline ciro edildiğini, çekin yasal süresinde ibrazına rağmen karşılığının bulunmadığını ve borçluların mal kaçırma girişiminde olduklarını ileri sürerek borçluların borca yetecek mal varlıkları üzerine, teminat aranmaksızın, ihtiyati haciz konulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, İİK'nın 257. ve devamındaki maddelerde öngörülen koşulların gerçekleştiği gerekçesiyle borçluların taşınır ve taşınmaz malları ile üçüncü şahıslardaki hak ve alacaklarının ihtiyaten haczine, ancak mahkemelerce özel hukuk tüzel kişileri ile diğer tüzel kişilikler arasında bir imtiyaz sağlanmasının eşitlik ilkesine aykırı olacağı, Anayasa'nın 90. maddesi ile iç hukuk kuralı haline gelen İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin 6. maddesi kapsamında mahkemelerce yapılacak tüm işlemlerde silahların eşitliği ilkesine bağlı olarak eşitlik ilkesinin uygulanması gerektiği gerekçesiyle istemde bulunandan nakit ya da kesin ve süresiz banka teminat mektubu şeklinde olmak üzere % 15 oranında güvence alınmasına karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz talep eden vekili temyiz etmiştir.

Talep, teminat alınmaksızın ihtiyati haciz kararı verilmesine yönelik olup, mahkemece yukarıda anılan gerekçe ile ihtiyati hacze ve muhtemel zarar ve ziyanlara karşılık olarak teminat alınmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, 5230 sayılı Yasa'nın 11. maddesine göre yeniden yapılandırma sürecinde ihtiyati haciz taleplerinde teminat şartı aranmayacağına ilişkin kanun hükmünün Anayasa'ya aykırı olduğu değerlendirilerek uygulanmamış ise de, bir davaya bakmakta olan mahkemenin, uygulanacak bir kanun hükmünün Anayasaya aykırı olduğunu düşündüğünde izleyeceği yol 1982 Anayasası'nın 152. maddesinde öngörülmüş olup, mahkemece bu yol izlenmeden, açık kanun hükmünün Anayasa'ya aykırı olduğundan bahisle uygulanmaması doğru olmamış hükmün bu nedenle bozulması gerektirmiştir.