KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2014/19178 E., 2015/1032 K.·Mahkemesi :ticaret Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Şubat 2015
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/09/2014 tarih ve 2014/104-2014/270 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Tasfiye Memuru vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili tarafından açılan hizmet tespiti davası sırasında davalı şirketin ihya edilmesi yönünde ara karar verildiğini, açılan hizmet tespiti davası için o davada davalı şirketin temsilinin gerektiğini ileri sürerek Tasfiye Halinde ....'nin ihyasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı tasfiye memuru ..... vekili, sigortalı hizmet tespiti davasının hak düşürücü sürenin geçmesinden sonra ikame edildiğini, davacının hukuki menfaati bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Davalı .... Ticaret Sicil Müdürlüğü vekili davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davacının iş mahkemesinde açtığı davada taraf teşkilinin sağlanması ve davanın yürütülüp sonuçlanmasının gerektiği, bu itibarla bu davayı açmakta hukuki yararının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile ...'nün .... sicil nosunda kayıtlı iken 12.12.2005 tarihinde sicilden terkin olan Tasfiye Halinde ....'nin tüzel kişiliğinin yeniden ihyasına, tasfiye memuru olarak önceki tasfiye memuru olan ....'ün atanmasına karar verilmiştir.
Kararı davalı tasfiye memuru vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Tasfiye Memuru vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2014/19178, K. 2015/1032, 2 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama