KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2014/2398 E., 2014/5567 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 21 Mart 2014
Karar Metni
260 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada verilen 20.12.2012 gün ve 2011/146-2012/302 sayılı kararı onayan Daire’nin 11.11.2013 gün ve 2013/5423-2013/20095 sayılı kararı aleyhinde davalı ... dışındaki davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili banka ile davalı şirket arasında imzalanan genel kredi sözleşmesi kapsamında kredi kullandırıldığını, diğer davalıların sözleşmenin müşterek borçlu ve müteselsil kefili olduklarını, sözleşme kapsamında 14 adet toplam 151.493 TL tutarlı süresiz ve kesin teminat mektuplarının davalı lehine düzenlenerek verildiğini ancak davalıların borçlarını ödemedikleri için müvekkili banka tarafından gönderilen noter ihtarnamesi ile mektup bedellerinin depo edilmesinin istendiği fakat buna rağmen davalıların dava konusu teminat mektuplarını iade etmedikleri gibi mektup bedellerini de depo etmediklerini ileri sürerek, 151.493 TL'nin davacı bankanın Gebze Şubesi'nde faiz getirmeyen bir hesapta depo edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ... davaya cevap vermemiş, diğer davalılar vekili davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, bir kısım davalılar vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 11.11.2013 tarihli kararı ile onanmıştır.
Davalı ... dışındaki davalılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... dışındaki davalılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2014/2398, K. 2014/5567, 21 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama