Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/4876 K.2014/6962

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/12/2013 tarih ve 2013/987-2013/394 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı Ç.Şti. Vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile sigortalı İ.Demir ve Çelik A.Ş. arasında nakliyat abonman sözleşmesi imzalandığını, sigortalı İ.Demir ve Çelik A.Ş'nin Slovenya'dan 03.04.2013 tarihinde 39.832,60 USD bedelli W Cafe Fi emtiası satın aldığını, taşıma işini davalı Ç. şirketinin aldığını ve 2.991,86 Euro taşıma ücreti tahsil ettiğini, yükleme yerinde hasarsız olarak tesellüm olunan emtianın varma yeri olan Hatay da ıslak olarak ve malzemede pas bulunacak şekilde teslim edildiğini, emitanın hurdaya ayrıldığını, müvekkili tarafından sigortalı İ.

Demir ve Çelik A.Ş'ye 33.437,01 Euro sigorta tazminatı ödendiğini, davalı Ç. şirketinin taşıyıcı sıfatına sahip olduğunu, davalının CMR hükümlerinden sorumlu olduğunu, davalı E. Sigortanın da meydana gelen zarardan CMR sorumluluk sigortacısı sıfatı ile sorumlu olduğunu, müvekkil tarafından ödenen 33.437,01 Euronun her iki davalıdan müştereken ve müteselsilen tahsiline, 33.437,01 Euroya 12.04.2013 tarihinden itibaren % 5 oranında CMR faizi işletilmesine 34 BD 3225- 34 GY 4319 plakalı araç üzerine tedbir konulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava dilekçesi davalılara tebliğ edilmeden karar verilmiştir.

Mahkemece; dilekçeler aşaması başlamadan dosya üzerinden yapılan inceleme sonunda; davanın hukuki niteliği itibariyle sigorta şirketinin sigortalısına ödediği hasar bedelinin zarara sebebiyet verenden rücuen tahsili talebine ilişkin olduğu, 26.06.2012 tarihli 6335 sayılı Yasanın 2. maddesiyle değiştirilen TTK 5. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, ticaret mahkemesi ile asliye hukuk mahkemesi ve diğer mahkemeler arasındaki ilişkinin görev ilişkisi olduğu, somut olaya konu uyuşmazlığın Borçlar Kanunu’na tabi nakliye sözleşmesinden kaynaklandığı,

davacı sigorta şirketi tarafından, kendi sigortalısına ödenen miktarın zarara sebebiyet veren davalı ile bağlı olduğu sigorta şirketinden rücüen tahsili için dava açıldığı, halefiyet ilkesine göre açılmış bir dava olduğu, Yargıtay 17 Hukuk Dairesi'nin konuya ilişkin 30.10.2012 tarih ve 2012/10526 E - 2012/11575 K no'lu ilamı ve Yargıtay HGK'nın 22.03.1944 tarih ve 1939/37 E- 1944/9 K nolu içtihatı birleştirme kararından da anlaşılacağı üzere; rücuen açılan tazminat davalarında Asliye Ticaret Mahkemeleri değil, Asliye Hukuk Mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine, karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı Ç. Şti. vekili temyiz etmiştir. Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesine dayalı olarak davacı sigorta şirketinin dava dışı sigortalısına ödediği hasar tazminatının davalılardan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

22.03.1944 tarihli 37 E.- 9 K. sayılı YİBK'da da belirtildiği üzere bu dava, sigortalı kimsenin sorumlu kişiye karşı açmış olduğu bir dava gibi değerlendirilerek görevli mahkemenin belirlenmesi gerekir. Davacı sigorta şirketi halefiyet hakkına dayalı olarak bu davayı açtığına göre, halefi olduğu sigortalı ile davalı Ç.Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin mahiyetine bakılarak görevli mahkeme tespit edilecektir. Davacının sigortalısı ile davalı Ç. Ltd.

Şti. arasında TTK'da düzenlenen taşıma ilişkisi mevcut olduğu,diğer davalının ise taşıyanın sigortacısı olması sebebiyle dava edildiği nazara alındığında, dava, TTK'nın 4. maddesine göre ticari dava niteliğini taşıdığından, TTK'nın 5. maddesi uyarınca Asliye Ticaret Mahkemeleri'nin görev alanındadır.

Açıklanan nedenlerle mahkemece işin esasına girilerek hüküm tesisi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.