Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/6528 K.2014/12143

Taraflar arasında görülen davada Ceyhan 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/12/2013 tarih ve 2012/46-2013/445 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin A.. C.. Şubesi'nin mudisi olduğunu, davalı bankanın personeli Ş..

K..'ün suistimalleri sonucunda mudilerin hesaplarının boşaltılması hakkında soruşturma başlatıldığını ve müvekkilinin de bunun akabinde hesabını kontrol ettiğinde 04.01.2010 tarihinde yatırdığı 7.350 Euro'nun ve Mart ayı içerisinde yatırdığı 3.000 TL'nin hesabında olmadığını gördüğünü, ayrıca müvekkilinin sahip olduğu artı para kredisinden de banka personelince usulsüzce çekilen meblağın cebri icra tehdidi ile 1.135 TL olarak müvekkilinden tahsil edildiğini, söz konusu olayın aslında bankaya hesabına para yatırmaya giden müvekkilinin, banka veznesinde görevli Ş..

K..'e hesabına yatırmak üzere parayı vermesi ve karşılığında boş dekontu imzalaması gerektiğinin söylenmesi sonucu gerçekleştiğini, müvekkilinin hesabına yatırmak için verdiği parayı banka personelinin kandırarak imzalattığı dekontu kullanarak zimmetine geçirdiğini,davalıya müracaat edilmesine rağmen paranın ödenmediğini, açıklanan durum ile Yargıtay kararları ışığında davalı bankanın gerek BK'nın 99/II özel hükmü, gerekse adam çalıştıran niteliğini haiz olduğu ve bu nedenle de kusursuz sorumlu olup müvekkilinin oluşan zararını karşılama yükümlülüğünün söz konusu olduğunu,

bu nedenlerle fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 10.665 TL'nin 17.06.2010 tarihinden itibaren kısa vadeli ticari kredilere uygulanan en yüksek avans faiz oranı ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; usulsüz işlemleri gerçekleştiren nakit yetkilisini çalıştıran sıfatıyla davalı bankanın, Ş..K..'ün bu işlemlerinden dolayı oluşan zarardan sorumlu olduğu, yapılan usulsüz işlemler nedeniyle davacının maddi zararının 7.520 TL olduğu, ancak davacının da davalı banka çalışanının verdiği boş tediye fişini imzalayarak meydana gelen maddi zararının oluşumunu kolaylaştırıcı eylemde bulunduğu, bu nedenle zararın doğmasında, zarar gören davacının da müterafik kusurunun bulunduğu,

dava konusu maddi ve hukuki olguların birlikte değerlendirilmesi sonucunda davacının müterafik kusuru nedeniyle, davalı bankanın sorumluluğundan takdiren %30 oranında indirim yapılması gerektiği,diğer yandan davacı 16/06/2010 tarihinde hesaba icra tehdidiyle 1.135 TL yatırdığını iddia etmiş ise de, paraların çekildiği davacıya ait 72465 nolu hesabın bankaca tayin edilen limit dahilinde çalışan kredili mevduat hesabı olması nedeniyle borç bakiyesi vermiş olduğundan dolayı, kullanılan kredinin işlemiş faizinin karşılanması amacıyla bu tutarın yatırıldığı kanaatine varıldığı,

talep edilen 3.000 TL'ye ilişkin dosya içerisinde herhangi bir bilgi ve belgeye rastlanılamadığı, dolayısıyla davalı bankanın, ödeme makbuzunda para küpür dökümü bulunmadığından ve müfettiş raporundaki ifadelerden yola çıkarak maddi zararın 5.264 TL'lik kısmından sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 5.264 TL alacağın dava tarihi olan 24.09.2010 tarihinden itibaren kısa vadeli ticari kredilere uygulanan en yüksek avans faiz oranı üzerinden hesaplanacak ve işleyecek olan faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir. 1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, davacı, davalının çalıştırdığı banka personeline güvenerek ve kendisi yurt dışında iken daha kolay hizmet alabileceği şeklindeki beyanına inanarak, davalı çalışanına imzalı boş dekontlar verdiğini ve bu dekontların üzerinin davalının çalışanı tarafından ödeme yapılmış gibi doldurulduğunu, oysa bu dekontlardaki parayı tahsil etmediğini iddia etmiş ve mahkemece de davacının boş dekontları imzalaması ve hesap cüzdanını kontrol etmemesi nedeniyle kusurlu olduğu kabul edilip davacıya da kusur izafe edilerek karar verilmiştir.

Ancak, 818 sayılı BK’nın 100. maddesi gereğince davalı banka, çalışanının kusurundan ötürü tamamen sorumlu olup, davacı söz konusu boş dekontları 3. bir şahsa değil de davalı çalışanına verdiğine göre, somut uyuşmazlıkta davalı bankanın BK’nun 100. maddesindeki sorumluluk koşulu gerçekleşmiştir. Bu durumda mahkemece davacıya kusur izafesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.