Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/8188 K.2014/11861

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.03.2014 tarih ve 2013/27-2014/173 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Salzgitter Yerel (Sulh Hukuk) Mahkemesi tarafından verilen 08.10.2009 tarih ve 25 C 310/08 kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı H.. B.., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tenfize konu yabancı mahkeme kararında, kararın davalılara 06.11.2009 tarihinde tebliğ edilmek suretiyle kesinleştiğinin belirli olduğu, yargılamanın başlangıcından bu yana kararın kesinleşmesine dayanak 06.11.2009 tarihli tebliğ evraklarının sunulması yönünde davacı vekiline süreler verilmesine rağmen davacı tarafından istenilen tebliğ belgeleri sunulmadığı gibi Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü ile yapılan yazışmalar neticesi de söz konusu 06.11.2009 tarihli tebliğ belgelerine rastlanılamadığının bildirildiği,

kararın davalılara doğrudan posta yolu ile tebliğ yoluna gidilmesinden dolayı davalıların savunma ve temyiz hakkının kısıtlandığı ve engellendiği, yabancı mahkeme kararının usulüne uygun tebliğ edilmediğinden yabancı mahkeme tarafından verilen kesinleşme şerhinin de bir önemi bulunmadığı, sonradan 29.11.2010 ve 30.11.2010 tarihlerinde tebligat yapılarak kararın kesinleştiğine ilişkin yabancı mahkeme kararının aslı veya onaylı örneğinin de dosyaya sunulamadığı,

aynı mahiyette olan dava dosyaları ile belirli olduğu üzere Alman Usûl Kanunları gereğince doğrudan posta yoluyla tebligatın yapılmasından itibaren temyiz süresi iki hafta olup söz konusu sürenin geçirilmesi halinde yapılan temyiz istemlerinin reddine karar verildiği ve sonradan yapılan tebliğlere de herhangi bir hak veya önem verilmediği, bu durumda MÖHUK'un 50. maddesi gereğince ortada kesinleşmiş bir karar olduğundan söz edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı gerekçeyle tenfiz isteminin reddine karar verilmiş ise de, usulünce kesinleşmiş yabancı mahkeme kararlarının 5718 sayılı MÖHUK’un 54. maddesinde belirtilen şartlara aykırı olmadığı sürece tenfizine karar verilmesi gerekmektedir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının, davalı şirkete Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre diplomatik yolla 29.11.2010 tarihinde, diğer davalı H.. B..'a ise yine aynı yolla 30.11.2010 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kesinleştirildiği tarih ise 06.06.2011 olup bu durumda dava konusu kararda, Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre davalılara diplomatik yolla yapılan tebliğ tarihinden sonraki bir tarihi içeren kesinleşme şerhi mevcut olduğu ortadadır.

Davalılar tarafından diplomatik yola yapılan tebliğden sonra yabancı mahkeme kararının temyiz edildiği savunulmamış, aksine davalı şirket vekili 20.03.2014 tarihli celsede tenfizi istenen kararı temyiz etmediklerini açıkça beyan etmiştir. Bu durumda yerel mahkemenin kabulünün aksine tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kesinleşmediğinden bahsedilemeyeceğinden davanın kabulü yerine yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.