Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/1275 K.2015/6480

Taraflar arasında görülen davada Kemalpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/12/2013 tarih ve 2010/301-2013/535 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili tarafından İ./S.

R/L istasyonun Orman Genel Müdürlüğü’nden 49 yıllığına kiralanarak inşa edildiğini, davalının ise bu istasyonun yanına kendi iletişim ağının kurduğunu, istasyon için tahsis edilen 36.000 m2 yol ve 3880 m2 yer olmak üzere ormandan tahsisi sağlanan toplam 39.880 m2 lik yer için her yıl arazi tahsis bedeli ödendiğini, söz konusu yol için Orman Genel Müdürlüğüne 12/08/2005 tarihinden 12/08/2009 tarihine kadar toplam 122.650,53TL ödeme yapıldığını, ayrıca müvekkili şirket tarafından enerji nakil hattının geçtiği güzergah için de toplam 137.014,21TL ödeme yapıldığını,

müvekkili şirketin uhtesinde olan enerji nakil hattından müvekkili firmanın izni olmadan davalıya enerji verildiğini, müvekkili tarafından enerji hattı için yapılan masrafların davalı ile müştereken ödenmesi gerektiğini ileri sürerek davalının yararlanma oranına göre 129.832,37 TL'nin dava tarihinden itibaren davalıdan alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının istasyonda sürekli nöbetçi personel bulundurmak suretiyle yolu kullandığını, müvekkilinin ise sadece periyodik bakımlar için yolu kullandığını, enerji nakil hattı için müvekkili şirketin T..nun bulunduğunu ve söz konusu davacı şirkete katılım payının ödendiğini, açılan davanın haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre. TMK 750. maddesinde yer aldığı üzere komşu hukukundan doğan yetkilerin kullanılması için gerekli işlere ve bunların giderlerine her iki tarafın kendi yararlanması oranında katılmak zorunda olduğu, genel olarak bir şeyden faydalananın bu fayda karşılığında bir bedel ödemesi gerektiği,

Kemalpaşa 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/266 esas 2010/63 karar sayılı dosyasında aynı yerde yapılan keşif neticesinde düzenlenen bilirkişi raporuna göre söz konusu yolu her iki şirket tarafından müştereken kullandığından ve yolun ne kadar sıklıkta kullanıldığına bakılmayarak her iki şirketinde yolun açık ve çalışır tutulmasında eşit derecede menfaatleri olduğundan bakım masraflarına da eşit olarak paylaşmalarının uygun olduğu,

tarafların nimette ve külfette ortaklık ilkesi gereğince yolun tahsis ve bakım giderlerine eşit olarak katılmaları gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile 129.832,37TL nin 11/08/2010 tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. 1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, TMK'nın 750. maddesine dayalı açılan alacak davası olup, davalı taraf, davacıya tahsis edilen enerji nakil hattı ve bu hattın bakımı tahsis edilen yoldan kaynaklanan bakım ve onarım giderlerine bu yoldan ve hattan yararlanan başkaca kurum ve kuruluşların da katlanması gerektiği şeklinde savunmada bulunmuş ise de, mahkemece davalı savunmasına itibar edilmemiş ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Oysa bu savunmanın kanıtlanması halinde, söz konusu yol ve hattan faydalananların tümü dikkate alınarak davalının ancak hissesine düşen oranda bakım ve onarım giderlerinden sorumlu tutulması gerekecektir. Nitekim mahkemece emsal karar olarak değerlendirilen ve Dairemiz incelemesinden de geçerek kesinleşen Kemalpaşa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi 2009/266 E.

2010/63 K. sayılı dosyasında da davalı tarafından aynı yönde savunmada bulunulmuş ise de, mahallinde yapılan keşif sonucu alınan 28.12.2009 tarihli bilirkişi raporunda yol ve hattan yararlanan Orman Genel Müdürlüğü tesislerinin dava tarihinden sonra kurulmuş olduğu belirtilerek davalı savunması yerinde görülmemiş ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ayrıca yine dosya kapsamında bulunan Kemalpaşa Sulh Hukuk Mahkemesi 2013/30 D.iş sayılı dosyasında da mahallinde yapılan keşif sonrası düzenlenen 02.09.2013 tarihli bilirkişi raporu ile de söz konusu yolu (davanın tarafları dışında) dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan İzmir Büyükşehir Belediyesi ve Orman Genel Müdürlüğü'nün de kullandığı ve aynı zamanda bu kurumlara ait tesislerin elektrik ihtiyacının da T.T. A.Ş'ye ait trafodan sağlandığı tespit edilmiştir.

Her dava kendi somut koşullarına göre değerlendirileceğinden, işbu davadaki somut vakıaların emsal dosyadaki verilerle aynı olmadığının tespit edilmesi halinde farklı sonuçlara varılması gerekeceği tabiidir.

Kaldı ki yukarıda belirtilen delil tespit dosyasında alınan rapor ile de zaman içinde ilgili taşınmazda başkaca kurumların da tesis kurmuş olduğu tespit edildiğine göre; davalı savunmasının tahkiki zımnında davalı tarafından sunulan delillerin incelenmesi, gerektiği takdirde ilgili kurumlara müzekkere yazılması ve mahallinde keşif yapılması, söz konusu yol ve hattan başkaca kurumlar tarafından da yararlanıldığının tespit edilmesi halinde bakım ve onarım giderlerinden davalının hissesine düşen oranının tespit edilerek bu miktara hükmedilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.