Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/1810 K.2015/6662

Taraflar arasında görülen davada Denizli Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23/09/2014 tarih ve 2014/866-2014/257 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Banka vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin TMSF'ye devrinden önce Y. A.Ş.'nin Denizli Şubesi'ne 26/11/1999 tarihinde 2.529,16 TL parasını %84 faizle ve 26/10/1999 tarihinde 1.011 TL parasını %90 faizle yatırdığını, kendisine havale makbuzu ile banka cüzdanı verildiğini, 22/12/1999 tarihli Bakanlar Kurulu Kararı ile Y.

Bank A.Ş.'nin TMSF'ye devredildiğini, TMSF Yönetim Kurulu'nun 26/01/2001 gün ve 7 sayılı kararı ile davalı Banka'nın S.A.Ş. bünyesinde tüm aktifi ve pasifiyle birleştirildiğini, daha sonra da O. Bank A.Ş.'nin 07/12/2001 tarihli olağan üstü genel kurul kararı ile, S. A.Ş.'nin tüm hak, alacak, borç ve yükümlülükleriyle tüzel kişiliği sona ermek suretiyle geçmişteki borçlardan da TMSF'nin sorumlu olması kaydıyla O. A.Ş. tarafından devralındığını, O.

Bank A.Ş.'nin daha sonra bütün aktifi ve pasifi ile birlikte İNG. Bank A.Ş.'ye satıldığını, müvekkilinin söz konusu parasını bankaya yatırdığı sırada banka memurları tarafından, K.K.T.C. de kurulan dava dışı Y. S. O. Bank Ltd.

Şti. adlı paravan bankanın kredi şubeleri olduğu, bu şubenin yüksek faiz verdiği belirtilerek sanki bu bankaya havale yapılıyormuş gibi talimat imzalatılarak Y. logolu yanıltıcı biçimde tanzim edilen hesap cüzdanı verildiğini, bu bankanın devlet güvencesinde olup olmadığı hakkında kesin bir bilgi verilmediği gibi aksine yanıltıcı bir biçimde sanki bu şubenin bankalarının şubesi olduğu izlenimini verdiklerini, söz konusu bankanın yöneticileri ve hissedarları hakkında bankaya el konulduktan sonra soruşturma açıldığını ve soruşturma sonucunda ceza aldıklarını,

bu kararda esas alınan bilirkişi raporlarında A.B. ve Y. yöneticilerinin bankayı vasıta kılmak suretiyle müvekkili gibi off shore hesabı açtıran 4204 kişiyi dolandırdıkları ve hesaba yatan paraların K.'taki banka ve şirkete gitmediği,

paraların Türkiye'de paravan şirketlere kredi kullandırılarak dolandırıcılık yaptıklarının sabit olduğunu ileri sürerek 2.526,16 TL'nin bankaya yatırılan 26.11/1999, 1.011 TL'nin 26/10/1999 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı TMSF ve İNG Bank A.Ş. vekilleri ayrı ayrı davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının, Y. A.Ş.'nin D.Şubesi'ne 26/11/1999 tarihinde 2.526 TL ve 26/10/1999 tarihinde 1.011 TL yatırdığı, daha sonra bu paranın Y. S. Off Shore Bank Ltd. Şti. hesabına aktarılmış gibi gösterildiği, Y.A.Ş.'nin bir kısım yöneticilerinin Y. A.Ş. aracılığıyla O. hesabı açtıran kişileri bankayı vasıta kılmak suretiyle dolandırdıklarının ceza mahkemesi kararı ile belirlendiği, bu şekilde Y.

A.Ş.'nin söz konusu yöneticileri tarafından davacı ve onun durumundaki diğer Off Shore hesabı açtıranların iradelerinin fesada uğratıldığının açıkça ortaya konulduğu gerekçesiyle davanın ING Bank yönünden kabulü ile, 2.526 TL'nin 26/11/1999 tarihinden ve 1.011 TL'nin 26/10/1999 tarihinden itibaren itibaren 3095 sayılı yasanın 2. maddesi gereğince, avans faizi ile birlikte davalı I..

A..'den tahsiline, davalı TMSF aleyhine husumet yöneltilemeyeceği gerekçesi ile de bu davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı Banka vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı banka vekilinin aşağıdaki bent dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankaya 26/11/1999 tarihinde 2.529,16 TL, 26/10/1999 tarihinde 1.011 TL yatırdığını bildirmiş, ancak dosya kapsamında bulunan hesap ekstrelerinde yatırılan paraların 2.170 TL ve 1.011 TL olduğu belirtilmiştir. Bilirkişi raporunda da davacı tarafından yatırılan tutarlar 2.170 TL ve 1.011 TL olarak belirtilmiştir. Bu itibarla, davacı tarafından davalı bankaya yatırılan 2.170 TL'nin hesaba yatırıldığı tarihten itibaren avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi gerekirken, yatırılan bu miktarın üzerinde faizli miktarı da kapsayacak şekilde tahsile karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.