Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/2599 K.2015/3628

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 4. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 27/11/2014 tarih ve 2014/27-2014/43 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili ... adına tescilli XX XXX XX plakalı Volkswagen Transporter marka ticari aracın, içinde pazar yerlerinde satmak üzere hazır bulundurulan ticari eşyaları ile birlikte, diğer müvekkili tarafından, davalı ...’in gözetim ve denetiminde olan diğer davalılara ait ücretli otoparka aylık ücret karşılığı park edildiğini, 02/04/2014 tarihinde aracın arka camının kırılarak içindeki ticari eşyanın çalındığını ileri sürerek meydana gelen hırsızlık olayı nedeniyle uğranılan maddi zarara ilişkin olarak HMK 107/2. maddesi kapsamında şimdilik 20.000,00 TL maddi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren işletilecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların tüketici sıfatının olmadığı, otoparka bırakılan araç ve araçtan çalınan eşyaların ticari nitelikte olduğu, taraflar arasında vedia sözleşmesinin bulunduğu, ayrıca davanın ilk önce Asliye Ticaret Mahkemesinde açıldığı için 6502 sayılı kanunun geçici 1. maddesi gereğince davaya bakma görevinin ticaret mahkemesinde olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliği ile davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Ancak, mahkemece verilen görevsizlik kararında, daha önce görevsizlik kararı veren mahkemenin numarasının belirtilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle resen bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de; kanuna aykırı olan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca resen düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.