Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/4084 K.2015/11218

Taraflar arasında görülen davada Sakarya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 02/12/2014 tarih ve 2014/766-2014/680 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin M.-M. ilçesinden S. iline taşınmak için davalı ile anlaştığını, davalının taşıma eylemi neticesinde tüm eşyalarının kullanılmaz duruma geldiğini, ayrıca davalının müvekkili ile ilgilenmediğini, hakaret ettiğini ileri sürerek, şimdilik eşya bedeli ile tamir gideri toplamı 14.520,00 TL, hasar tespiti masrafı 573,20 TL olmak üzere toplam 15.093,20 TL ile 3.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamı ve uyulan bozma ilamı doğrultusunda, davalının taşıma işini yaptığı sırada yanında çalışan elemanlarının kusurlu hareketi ile meydana gelen trafik kazası sonucu araçta yüklü bulunan davacıya ait eşyaların zarar gördüğü, davalı şirketin TTK 879 medde kapsamında kendi adamlarının görevlerinin yerine getirmeleri sırasındaki fiil ve ihmallerinden kendi fiil ve ihmalleri gibi sorumlu olduğu, olay nedeni ile yaşadığı üzüntü, sıkıntı ve eşyaların kullanılmaz halde olmasının kişilik haklarını zedelediği gerekçesi ile 9.828,00 TL maddi, 2.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, mahkemece yazılı gerekçeyle davacının manevi tazminat isteminin kabulü ile 2.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dava ve karar tarihinde yürürlükte olan 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 58. maddesinde gösterilen koşulların somut olayda oluştuğundan söz edilemez. Her sözleşmeye aykırılık tek başına manevi tazminatı gerektirmez. Manevi tazminata hükmedilebilmesi için aynı zamanda kişilik haklarına yönelik bir saldırının da mevcudiyeti gerekir. Somut olayda, böyle bir durum bulunduğuna ilişkin bir delil de dosyada bulunmamaktadır. Bu itibarla davacının manevi tazminat isteminin reddi gerekirken kabulü doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.