Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/4479 K.2015/13565

Taraflar arasında görülen davada ... .. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/10/2014 tarih ve 2012/271-2014/314 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili nezdinde sigortalı bulunan cihazın Almanya'dan Türkiye'ye davalılar tarafından üstlenilen nakliyesi sırasında hasarlandığını ileri sürerek, 2.448,75 Euro tazminatın 27.12.2011 ödeme tarihinden itibaren % 5 faizi ile birlikte davalılardan rücuen müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, cihazın yüklemesinin dava dışı gönderen firma tarafından yapıldığı, davalıların yüklemeye nezaret etme görevlerini ihlal etmeleri sebebiyle meydana gelen hasarda %25 oranında kusurlu oldukları gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile, 612.18 Euro'nun 28.03.2012 temerrüt tarihinden itibaren % 5 faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve CMR'nin 27/1. maddesine göre faize ödeme isteğinin yazılı olarak taşımacıya gönderildigi tarihten itibaren hükmedilecek olmasına göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, mahkemece kabul edilen 612.18 Euro'nun karar tarihindeki TL karşılığı üzerinden davacı yararına vekalet ücreti takdiri gerekirken, dava tarihindeki TL karşılığı esas alınmak suretiyle vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de; kanuna aykırı olan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasının gerektirmediğinden, kararın HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.