Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/8697 K.2015/9679

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/06/2014 tarih ve 2013/638-2014/392 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1970 yılından bu yana faaliyet gösteren üretici bir firma olduğunu, dava konusu 2005 48468 nolu "Ö." (ticaret) markasını TPE nezdinde tescil ettirdiğini, davalı şirketin yine tarım sektöründe faaliyet gösteren ve müvekkili şirkete ait uzun yıllar önce tescil edilmiş "Ö." markasını, ibarelerini, şekillerini, logolarını üretip sattığı ürünlerin içlerine koydukları küçük kitapçığın 26. ve 27. sayfalarındaki pulverizatör görselleri üzerinde kendilerine aitmiş gibi birebir aynen kullandığını, müvekkilinin uyarılarına rağmen davalı şirketin markaları,

logoları ürünler üzerinde kullanmaya devam ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkili adına tescilli 2005 48468 nolu "Ö." (ticaret) markası yönünden; davalı tarafından müvekkili şirketin markalarından doğan haklarına 556 sayılı KHK anlamında tecavüz edildiğinin ve TTK hükümlerinin ihlali ile haksız rekabet yapıldığının tespitine, tecavüzün ve haksız rekabetin durdurulması, önlenmesi, giderilmesi ve ortadan kaldırılmasına, davalının haksız ve kanunsuz bir şekilde ürettiği ürünlerin ve piyasa arzının durdurulmasına ve önlenmesine,

dava tarihinden itibaren mevduata uygulanan en yüksek avans faiziyle birlikte yoksun kalınan kazanç ve itibar tazminatı da dikkate alınarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL maddi, 7.500,00 TL manevi tazminata hükmedilmesine, mahkememizin 2013/82 D.İş sayılı ile yaptığı tespit nedeniyle harcanan masrafların davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, aynı taraflar arasında aynı konuda aynı markalar hakkında 2013/570 Esas sayılı dosyada yargılamanın devam ettiği gerekçesi ile derdestlik sebebiyle dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, markaya tecavüz ve haksız rekabetin tespiti ile men'i, maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkin olup mahkemece, yazılı gerekçe ile derdestlik nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Derdestlik, dava şartlarından olup, 6100 sayılı HMK'nın 114/1 maddesi uyarınca, aynı konuda, aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak daha önce bir dava açılmış ve bu dava görülmekte (derdest) ise, aynı konu yeni bir dava konusu yapılamaz. Zira, aynı konuda iki dava açılmasında davacının hukuken korunmaya layık bir menfaati bulunmamaktadır.

Somut olayda, her iki davanın tarafları aynı ise de, derdestliğe esas alınan Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/570 Esas sayılı dosyasında, davalı şirketin üretip sattığı iddia olunan, Kırıkhan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/135 D.İş sayılı dosyası ile dava dışı İ.Tarım Makineleri firmasında tespit edilen mallar sebebiyle ve davacının 2005/48468 sayılı "Ö.", 98/008031 sayılı "Ö.

P." ve 198880 sayılı "P.r" markalarına dayalı olarak tecavüzün durdurulması, Kırıkhan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/135 D.İş sayılı dosyası ile tespit edilen ürünler için tazminat istendiği halde, işbu dosyada, Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/82 D.İş sayılı dosyası ile davalının işyerinde ele geçirilen ürünler sebebiyle ve 2005/48468 sayılı "Ö." markasına dayalı olarak marka hakkına tecavüz ile haksız rekabetin tespiti, önlenmesi, Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/82 D.İş sayılı dosyası ile tespit edilen ürünlere dayalı olarak tazminatın tahsili, ayrıca bu ürünlerin toplanması ve imhası talep edilmektedir.

Buna göre, davacının her iki davada dayandığı vakıalar, dava konuları ve talepler farklı olduğundan mahkemece, işin esasına girilip yargılamaya devam edilmesi gerekirken yazılı şekilde derdestlik nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.