KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2015/9020 E., 2016/6120 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Haziran 2016
- Mahkemesi
- ...... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
- Tarihi
- 21/11/2013
- Numarası
- 2013/152-2013/870
Karar Metni
277 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada ......... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/11/2013 gün ve 2013/152-2013/870 sayılı kararı bozan Daire’nin 14.04.2015 gün ve 2014/8217 - 2015/5185 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacılar vekili, müvekkillerinden yüksek faiz getireceği ve istendiği an geri ödeneceği garantisi ile toplam (84.363,16) Euro tahsil edildiğini, daha sonra müvekkillerine bu paranın geri ödenmesinin mümkün olmadığının bildirildiğini, davalıların Bankacılık Kanunu'na aykırı şekilde mevduat topladığını, .....'ya aykırı olarak aracılık faaliyetinde bulunup hisse senetlerini halka arz ettiklerini, bu konuda davalı D..
U.. ve diğer yöneticiler hakkında verilen ceza kararının kesinleştiğini, şirket defterlerinin de usulüne uygun tutulmadığını ve bu konuda da anılan yöneticiler hakkında mahkumiyet kararı verilip kesinleştiğini ileri sürerek, müvekkilinin davalı şirketlerle ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitini, şimdilik (84.363,16) Euro karşılığı (150.056,75) TL'nin temerrüt faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacılar vekilinin temyiz istemine üzerine Dairemizce bozulmuştur. Bu kez davalılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2015/9020, K. 2016/6120, 2 Haziran 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama