Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/9931 K.2016/3860

Taraflar arasında görülen davada ........ Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 03/07/2014 gün ve 2014/142 - 2014/355 sayılı kararı onayan Daire'nin 30/03/2015 gün ve 2014/19228 - 2015/4351 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirketin davalı bankadan Genel Kredi Sözleşmesi gereğince kredi kullandığını, kredi borçlarının düzenli olarak ödendiğini, müvekkil şirketin borcunu erken kapatmak için davalı bankaya başvurduğunu, davalı bankanın faiz ve anaparanın yanında kredi limitinin %2.967'si oranında cezai şart tutarının ödenmesini istediğini, müvekkilinin bu cezai şart uygulamasıyla ödemeyi yapmak zorunda kaldığını, sözleşme gereği cezai şartın kredi limitinin %2'sinden fazla olamayacağını, bu durumun mevzuata aykırı olduğunu ileri sürerek fazla tahsil edilen 17.599,40 Euro karşılığı olan 53.398,33 TL'nin tahsil tarihinden itibaren uygulanacak en yüksek temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.