Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2016/11037 K.2018/3321

Taraflar arasında görülen davada Tüketici Mahkemesi’nce verilen 24/02/2016 tarih ve 2014/2655-2016/291 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankadan kredi kullandığını, davalı ... tarafından masraf adı altında kesintiler yapıldığını, yapılan kesintilerin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek 4.589,25 TL’nin istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiş, daha sonra talep sonucunu ıslah ederek 6.058,75 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, kredi kullandırılmadan önce alınması zorunlu masraflar hakkında davacıya bilgi verildiğini, karşılıklı mutabakat ile sözleşmenin imzalandığını, alınan masrafların usul ve yasaya aykırı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; bankanın kredi açılırken yapılması zorunlu, makul ve belgelendirilmiş olan masrafları tüketiciden isteyebileceği, kredi verilmesi için gereken zorunlu masrafların neler olduğu konusunda ispat yükünün davalı bankaya düştüğü, bunun dışında sebebi ve dayanağı açıklanmayan, içeriği somutlaştırılmayan, sözleşmede “ücret ve masraflar” başlığı altında maktuen belirlenen bir miktarın tüketiciden alınacağına dair hükmün haksız şart niteliğinde bulunduğu, bu hükmün geçersiz olduğu, dava konusu giderin, kredinin verilmesinde zorunlu olduğu hususunu davalı bankanın ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, kredi sözleşmesine istinaden yapılan kesintilerin istirdadı istemine ilişkindir.

Görev dava şartlarından olup, mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden göz önünde bulundurulmak zorundadır.

27.11.2013 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 2. maddesine göre bu Kanun'un kapsamını "her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamalar" oluşturmakta olup, anılan Kanun'un, 3/1-k maddesinde tüketici, ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişi olarak tanımlanmış, aynı Kanun'un 73/1. maddesinde, tüketici işlemleri ile tüketiciye yönelik uygulamalardan doğan uyuşmazlıklarda tüketici mahkemesinin görevli olduğu belirtilmiş,

ayrıca 83/2. maddesinde "Taraflardan birini tüketicinin oluşturduğu işlemler ile ilgili diğer kanunlarda düzenleme olması, bu işlemin tüketici işlemi sayılmasını ve bu Kanunun görev ve yetkiye ilişkin hükümlerinin uygulanmasını engellemez." denilmek suretiyle görev hususunda ortaya çıkması muhtemel ihtilafların önüne geçilmiştir.

Somut olayda, davacı sendika olup, sendikalar, Sendikalar Kanunu’na göre tüzel kişiliğe sahip meslek örgütleridir. Bu bakımdan sendikaların kural olarak mesleki amaçlarla hareket ettikleri varsayılmalıdır.

Taraflar arasındaki sözleşmede bu amaç dışında başka bir amaçla hareket edildiğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı gibi, iddianın öne sürülüş biçimi de gözetildiğinde, sendika lokali olarak kullanılmak üzere taşınmaz alımı için kredi kullanılmasının mesleki faaliyet kapsamında olduğu açık olup 6502 sayılı Kanun’un 2. maddesinde yer alan tüketici tanımına girmeyen sendika ile davalı taraf arasındaki işlem de tüketici işlemi olarak kabul edilemez.

Bu durumda mahkemece, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.