Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2016/11813 K.2018/3724

Taraflar arasındaki davadan dolayı Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/04/2016 gün ve 2013/653-2016/265 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK’nın 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427. maddesine göre, miktar veya değeri 1.000,00 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesin olup, alacağın tamamı dava edilmiş olması halinde, hükümde, asıl isteminin kabul edilmeyen bölümü 1.000,00 TL’yi geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Bu miktar, karar tarihi olan 21.04.2016 tarihi itibariyle 2.190,00 TL'dir.

Davacı vekili, geçmişe dönük olarak şimdilik 4.000,00 TL kâr payının davalıdan tahsilini talep etmiş olup, mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 1.059,12 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Bu durumda, davalı yönünden kabul edilen miktar yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kalmaktadır.

Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.